|
|
In de zomer van 1999 verblijft voor het eerst een gezin op het terrein van de
Willem Arntsz Hoeve, de kunstaars Fransje Killaars en Roy Villevoye met
hun dochtertje Céline.
Fransje Killaars raakte gefascineerd door de enorme rookverslaving van veel patiënten en begeleiders. Zij vroeg hun alle sigarettenpeuken te bewaren en aan haar af te staan. Van de duizenden peuken reeg zij samen met hen een groot gordijn als collectief kunstwerk.
Roy Villevoye's projecten van de laatste jaren worden bepaald door zijn bezoeken aan Asmat, Nieuw-Guinea.
Daar wordt grote ceremoniële en emotionele betekenis gehecht aan bomen, waar zij prachtige beelden uit hakken.
Villevoye onderkent de therapeutische betekenis die kan worden ontleend aan het bewerken van hout: het kerven van je naam, het kerven van tekens die een hoogst- persoonlijke of juist universele betekenis hebben. Hij vroeg een aantal patiënten om in bomen die zich op het terrein bevinden tekens te kerven. Villevoye documenteerde dit project in een boek getiteld 'Kerven'.
Fransje Killaars raakte gefascineerd door de enorme rookverslaving van veel patiënten en begeleiders. Zij vroeg hun alle sigarettenpeuken te bewaren en aan haar af te staan. Van de duizenden peuken reeg zij samen met hen een groot gordijn als collectief kunstwerk.
Roy Villevoye's projecten van de laatste jaren worden bepaald door zijn bezoeken aan Asmat, Nieuw-Guinea.
Daar wordt grote ceremoniële en emotionele betekenis gehecht aan bomen, waar zij prachtige beelden uit hakken.
Villevoye onderkent de therapeutische betekenis die kan worden ontleend aan het bewerken van hout: het kerven van je naam, het kerven van tekens die een hoogst- persoonlijke of juist universele betekenis hebben. Hij vroeg een aantal patiënten om in bomen die zich op het terrein bevinden tekens te kerven. Villevoye documenteerde dit project in een boek getiteld 'Kerven'.