|
|
FASCINATIE VOOR BEWEGING
Bewegende objecten als visuele tijdsspanne. Abstrakte vormen in autonome beweging, die zichzelf traag herhalen of door de kijker te beïnvloeden zijn. Objecten die geen enkele daadwerkelijke verwijzing naar hun context hebben. maar daardoor rijk zijn aan interpretatie.
Gijs van Bon laat objecten en structuren bewegen. Deze combinatie levert nieuwe beelden op. De beweging van de vormen geeft de beelden expressiviteit door de vorm een beweging door te laten maken. De beweging kan snel en hard zijn maar ook langzaam en zacht. Zij kan zich herhalen of vernieuwen. De vorm kan haar stimuleren of met haar contrasteren en daarmee de eigenheid van het object vergroten. Net als in dans of bij muziek ontstaat er een verandering van vorm en een verloop van tijd.
De spanningsboog die daarvan het gevolg is, naast ruimtelijke vorm, wezenlijk: De vorm is aan het gebeuren. Het werk voltrekt zich in de tijd.
"De spanningsboog en het tijdsverloop zijn van belang in mijn werk. Een deel van mijn objecten hebben een vrij korte spanningsboog (tot 2 minuten), maar het is mogelijk de tijdsduur te vergroten en daarmee een nog interessanter dramatisch verloop te creëren. Zo ontstaat er een abstract ruimtelijk 'muziekstuk', Een abstract narratief object, waarin de beleving door middel van ritme, beweging, vorm en kleur wordt aangestuurd.
De exacte inhoud van mijn objecten wordt steeds minder vertelbaar.
Maar daardoor niet minder interessant. Door deze abstractie wordt de beleving juist duidelijker. Ze vertellen hetgeen ik niet in woorden kon vatten. Bij de arabesken is dit het zichtbaarst. De relatie van vorm, beweging en inhoud vallen samen en kunnen niet los van elkaar bestaan. De arabesken hebben geen referenties naar hun context, naar buiten. Of het zou de kijker moeten zijn. Zij ontlenen hun kracht aan zichzelf. Vandaar ook de naam.
Met de Arabesken ben ik aan het onderzoeken hoe de relatie tussen vorm en beweging uitgediept kon worden. De vormentaal is een tijdlang uitgegaan van de beweging. Nu ben ik dit aan het veranderen, en ben ik op zoek naar nieuwe uitdrukkingsmiddelen om die relatie gestalte te geven."
Gijs van Bon noteerde zijn ervaringen in Het Vijfde Seizoen in een dagboek.
Bewegende objecten als visuele tijdsspanne. Abstrakte vormen in autonome beweging, die zichzelf traag herhalen of door de kijker te beïnvloeden zijn. Objecten die geen enkele daadwerkelijke verwijzing naar hun context hebben. maar daardoor rijk zijn aan interpretatie.
Gijs van Bon laat objecten en structuren bewegen. Deze combinatie levert nieuwe beelden op. De beweging van de vormen geeft de beelden expressiviteit door de vorm een beweging door te laten maken. De beweging kan snel en hard zijn maar ook langzaam en zacht. Zij kan zich herhalen of vernieuwen. De vorm kan haar stimuleren of met haar contrasteren en daarmee de eigenheid van het object vergroten. Net als in dans of bij muziek ontstaat er een verandering van vorm en een verloop van tijd.
De spanningsboog die daarvan het gevolg is, naast ruimtelijke vorm, wezenlijk: De vorm is aan het gebeuren. Het werk voltrekt zich in de tijd.
"De spanningsboog en het tijdsverloop zijn van belang in mijn werk. Een deel van mijn objecten hebben een vrij korte spanningsboog (tot 2 minuten), maar het is mogelijk de tijdsduur te vergroten en daarmee een nog interessanter dramatisch verloop te creëren. Zo ontstaat er een abstract ruimtelijk 'muziekstuk', Een abstract narratief object, waarin de beleving door middel van ritme, beweging, vorm en kleur wordt aangestuurd.
De exacte inhoud van mijn objecten wordt steeds minder vertelbaar.
Maar daardoor niet minder interessant. Door deze abstractie wordt de beleving juist duidelijker. Ze vertellen hetgeen ik niet in woorden kon vatten. Bij de arabesken is dit het zichtbaarst. De relatie van vorm, beweging en inhoud vallen samen en kunnen niet los van elkaar bestaan. De arabesken hebben geen referenties naar hun context, naar buiten. Of het zou de kijker moeten zijn. Zij ontlenen hun kracht aan zichzelf. Vandaar ook de naam.
Met de Arabesken ben ik aan het onderzoeken hoe de relatie tussen vorm en beweging uitgediept kon worden. De vormentaal is een tijdlang uitgegaan van de beweging. Nu ben ik dit aan het veranderen, en ben ik op zoek naar nieuwe uitdrukkingsmiddelen om die relatie gestalte te geven."
Gijs van Bon noteerde zijn ervaringen in Het Vijfde Seizoen in een dagboek.