Gijs van Bon

Zomer 2002
Het Vijfde Seizoen
Gijs van Bon
Dagboek

3 juni

Aangekomen. Groter dan ik dacht. Ook enger. In de zin dat alles zo georganiseerd is en verwachtingsvol. Voelde me eerst niet thuis. Raar omdat ik me in de Loods en op andere (ranzigere) plekken wel gelijk thuis voelde. Met Egbert eten gehaald, hij koken, ik een beetje inrichten.
Egbert weg.
De tent is groot. Heb een plant nodig. Ben elke keer bang dat er een gek in het donker voor mijn raam staat. Weet eigenlijk niet of dat sowieso kan.
Vreemd omdat ik hier in een kasteeltje ga wonen en de gekken hiernaast opgesloten zitten. Ik mag even met ze spelen.
Boudewijn vertelde dat dit vroeger een zichzelf in stand houdend bedrijf was, compleet met spoorlijn en bakkerij. Een soort ideale
vrijstaat, gerunt door de verzorgers. Misschien zijn de patienten hun middel om te vluchten uit de wereld.
Klassieke muziek is hier zeer op zijn plek. Nog geen reeen gezien.
In de avond de woonkamer verovert. Morgen het atelier. Het voorterrein, de bossen en de gekken stel ik nog even uit.

4 juni

Beter bed. In onderbroek voor het raam, half negen. Aan de andere kant een patient die de gieter vult en mijn bloemetjes water geeft.
Kijkt niet op of om. Hij was weg toen de koffie klaar was. Ga proberen met hem koffie te drinken.
Werkplaats inrichten. Moet er eerst werken voordat hij van mij wordt.
Mensen leren kennen van facilitaire dienst voor houten tafelblad voor bankschroef.
Hele leuke oude vrouwtjes op het terrein. Heel lief met elkaar. Waren aan het wandelen.
Aantal afspraken op HKU voor lesgeven. Gek om trein in te gaan. Het is alsof je in Frankrijk in een Nederlands treinstel stapt. Na de
afspraken wil ik snel terug naar Den Kolder.
Met Joost hierheen. Gezellig biertjes zitten drinken met uitzicht op het bos. Zitten eten op het gazon.
Idee om houten motoren te maken met patienten. (oude vrouwtjes?).
Hoorde dat Andreas van Huis aid Werf op het terrein werkt in gesloten afdeling. Hij kan mij meer vertellen over deze mensen.
Joost zag een ree.
Morgen aan de slag met de typemachine en de kleine motortjes. Zie terwijl ik dit aan het typen was ineens een zaklampje achter me (01.30u.) Schrik. Blijkt de beveiligingsman. Deur open. Ze schijnen niet te weten dat ik hier zit. Hij dacht eerst dat ik een inbreker was.
Mooie boel Boudewijn !
Moet weer even rustig worden.

5 juli

Ben gisteren stijf gaan slapen. Was bang, hoorde geluiden.
Vandaag aan de slag gegaan. Mijn twee kleine motoren om zeep geholpen. Verbrand. Te lomp gedaan in mijn onrust.
Boos.
Later aan geluidsbloem idee gaan werken met frisse moed.
TV is om zeep. Niemand gezien vandaag.
Op het terrein lijkt het gesloten en open, overzicht en te dicht erop, heel groot verschil tussen rust en onrust. Contrasten zijn zo groot.
Mijn innerlijk is de Tour de France aan het doen terwijl mijn lijf en omgeving rust uitstralen. Het ene moment ben ik zo thuis hier, het volgende is zo onbehaaglijk.
Moet patienten en werknemers ontmoeten.
Het hart van de bloem wordt belangerijk. De buitenkant moet groot worden.
Mis Rachel hier.

6 juli

Rond gelopen over het terrein. Het is zaterdag dus misschien daarom zo stil hier. Lijkt wel doods. Kom niemand tegen. Stil. In de supermarkt juist heel veel mensen en vooral, kinderen.
Het terrein is kinderloos, zonder uitzicht, zonder toekomst.
Een staat van zijn, niet van beweging, maar als een bos, alleen maar ouder worden.
Even verder aan grondwerk van de auditieve bloem.
Ben gaan tekenen.
A+W komen. Lange wandeling in schitterend bos. Beste bos.
Uit eten.
Begin te wennen.
Platenspeler brengt veel warmte, het geluid past hier, maakt me erg blij. Ben moe, ga slapen.

7 juli

Effe verder aan bloem. Daarna op familie bezoek. Ze vragen teveel etc.
Ingewiets blijkt hier gewerkt te hebben met oudere vrouwen. Ze vertelde dat ze helemaal uit hun schulp kropen toen ze met hun op vakantie was. Dat was voor de vrouwen de eerste keer in lange tijd.
Ze zaten hier al toen er nog niet met medicijnen gewerkt werd maar met koud waterdouches en soortgelijken. Toen ze met hun op vakantie was kwamen ze tot leven. Ze kwam een kamer binnen waar er zelfs een aan het masturberen was, iets wat ondenkbaar was op het terrein in Den Dolder.
Iedereen vindt de mogelijkheden die er zijn om met de patienten dingen te doen geweldig, het biedt volgens hen echt kansen. Ik vraag me af of het aan mij ligt (ik moet die dingen bedenken) dat ik wat somberder ben. Heb dan ook nog geen contact gehad. Wordt wel tijd.
Ben zeer onrustig.
Bloem verder gebouwd. Het mechanische principe werkt. Om te openen duurt het anderhalf uur, misschien wel twee. Vraag me af of mensen dit wel gaan begrijpen, je ziet hem namelijk niet bewegen.
Lampje erin zodat je ziet dat hij aanstaat? In twee seconden sluit hij.
Het wordt waarschijnlijk veel te leuk om te schreeuwen en hem te sluiten. Ga hem bekleden met houten stokjes als een stekelvarken. De uiteinden van de stokjes moeten kleur krijgen.
Ben soms nog wel bang. Stoor me er ook aan. Ik ben toch een wel echte vent?

8 juli

Per ongeluk uitgeslapen. Geweldig weer. Buiten ontbeten.
Toen ik in de keueken stond kwam er ineens een man mijn kelder binnen. Schijnt normaal te zijn dat andere mensen hier je huis binnen gaan. Vraag me af of dat ook zo is bij de patienten. Lijkt me een erge schending van je privacy. Moest er ook ineens aan denken dat Ingewiets vertelde dat er net een paar weken gelden er wat ontsnapt waren. Ze zijn er lang naar op zoek geweest met helicopters.
Je zal hier maar opgesloten zitten. Mooie omgeving en zo maar toch.
Voplgens mij kan je beter in de gevangenis zitten. Dan heb je nog de hoop om buiten te komen.
Vraag me af of ik iets moois moet maken of juist iets donkers wat de sfeer hier pakt. Of gewoon mijnj eigen ding doen en zien wat daar uitkomt.
Moet nu echt in contact gaan komen met de patienten.
De bloem vordert gestaag. Moet oppassen dat het niet iets lulligs wordt. Moet ver gaan in de uiterlijke vorm.
Myst III Exile uitgespeeld. Gelukkig maar. Nu kan ik weer aan het werk.

9 juli

Probeer de eerste contacten te leggen. Afspraak gemaakt met Jan van Nijendaal. Leuk gesprek, leuke vent. Volgens mij homo.
Hij vertelde dat tijdens dat hij hier werkte zijn vader hier opgenomen was. Wil daar ook meer over weten. Hij vertelde vooral over de huishoudelijke dingen die ik hier moet doen.
Wordt gek van mezelf omdat ik verder wil zijn in mijn denken. Ben op gegeven moment maar verder gegaan aan de handen. Voelt ook goed.
Egbert en Roei komen aan. Gedronken, gegeten, lange boswandeling in het donker, weer gedronken. Er is mythevorming over de patienten, alle fantasieen worden op hun toegepast en vele projecten ontstaan.
Roei geeft me gelijk in de moeilijkheid die er hier heerst. Zet een kunstenaar in een glazen hokje en laat hem zijn kunstje doen met de andere mensen in glazen hokjes, de gekken.
Leuke avond, prettig dat ze blijven slapen. Dat haalt de hele edge van het gebeuren af. Voel me voor het eerst echt thuis.

10 juli

Natuurlijk een kater.
Een afspraak met Willem van de wasserette. Toffe peer. Is Opa en zijn voorvaderen zijn onder het voe gebeuren vanuit Indonesie hierheen gekomen. Hij doet erg geheimzinnig over de patienten. Laat niets los in de angst dat er praatjes ontstaan. De zoveelste al. Ik denk dat hij ook last heeft van mythevorming, hij staat er ook net buiten. Andreas kennen ze niet in de afdeling (Rozenburg) waar ik dacht dat hij zou zitten. De baliemedewerkers doen alsof ik daar dan ook echt helemaal niets te zoeken heb. Misschien hebben ze wel gelijk.
De Pastor is niet thuis.
Ik loop weer te kutten. Gelukkig om vier uur een afspraak met Tinus.
Ook een goede peer. De tent loopt over van de goede peren. In korte tijd ontspant er een soort gesprek maar hij moet weg. Vrijdag een nieuwe afspraak gemaakt. Hij zegt dat ik niet zo bang moet zijn en gewoon de gezamenlijke kroeg op het terrein binnen moet stappen en een gesprek moet aangaan met een patient. Daar heeft hij natuurlijk groot gelijk in. Morgen als eerste.
Wederom kutten. Ik ben wel groot maar geen held kom ik weer achter. Net of je een held moet zijn om een gewoon gesprek aan te gaan. Als ik ooit kinderen krijg, wat zullen die zich schamen voor zo'n lulpapa.
Ik wil wat met de Oma's. Ik wil dat eentje mij haar verhaal gaat vertellen. Per week een aflevering, ik illustreer en laat me betoveren door alles wat eruit komt.
Heb de typemachine aangesloten op de computer. Daar komt de betere onzin uit. Tof zou zijn als ik een slecht werkende spraakherkenner op de typemachine zou kunnen aansluiten. De Oma verteld op band, een microfoon neemt dat op, de computer verwerkt het bijzonder slecht en de typemachine, hij typt als een kanon, ramt het op pleepapier. De bezoeker kan een rolletje meenemen.
Heb de mottenteller bedacht. Moet kunnen werken. Alleen nog tien dode motten uit de vensterbank plukken en het geheel bouwen. Kan best een tof dom apparaat worden. Zal echter nergens op slaan maar tussen de mensen die toch al de weg kwijt zijn zou het wel passen.
DAADKRACHT, WAAR BEN JE?
Ik ga morgen zoeken.

11 juli

Kom net met Rachel van de telefoon af dus ben nog niet geheel afgekoeld. Ik hou zoveel van haar.
De dag.
Vanochtend zat Jan ineens in mijn kelder dus koffie met Jan. Met zijn tweeen naar Utrecht. Daar Tekeningen gezien van krankzinnigen die me ontroerden. Zo mooi en goed. Wil iets maken wat ik tegen "De Vrouwenpoort" kan ruilen. Er was een serie van zes tekeningen over de geboorte. Een kruising tussen daVinci en Egon Schiele. Zulke tekeningen nog nooit gezien. Zou hem weleens willen zien tekenen. Ik vind het moeilijk voor te stellen dat dit met de hand real-time getekent is.
Hku, Eddy over de relatie tussen text en beeld in de kunstgeschiedenis, Paul over mijn salaris. Hout voor de bloem en een modem gekocht. Terug in Dolder lang gesprek met de daklozenkrantverkoper. Thijs heet hij en is een toffe peer. Bloem gaat goed. EINDELIJK genoeg guts om naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan in mijn eentje. Gelijk in gesprek met de barman. Sfeer is
okee. Barman is aanhang van Techno, Feyenoord en tegen de ArenA maar voor de housefeesten daar. Uitgenodigd voor de disco in de mfc dinsdagavond van 19.00 tot 21.00. Misschien durf ik hier wel te dansen. Ze sluiten hier dus om negen uur. En schenken alcohol vrij.
Beschaafd dus. Weg daar met een zeer opgelucht gevoel. De kurk is eraf. Nu schenken maar.
Terug verder aan de bloem. Gaat nog steeds goed. Horizontaal op de grond of verticaal aan de wand?
De computer zit bijzonder dik tegen. Met nieuwe modem blijkt er nog steeds geen verbinding te ontstaan. Ga morgen die mensen van Het Net uitschelden. Dat helpt vast wel. Daarna proberen te printen. Dat gaat niet meer na mijn expiriment met de typemachine.
Heb ik hem vermoord?
En toen Rachel. Alles gaat goed aan de andere kant van de wereld.
Tijdens het gesprek komen er kakatoes over, ze heeft een kangeroe de fles gegeven en een octopus en een stekelvis(?) gezoent en is met drie homo's en Karin opgetrokken. Daarom hou ik van haar.

15 juli

Sorry dagboek. Even niet geschreven.
Van alles gebeurt natuurlijk. Paullangs geweest, was gezellig. Daarna rondleiding door Tinus. Hij heeft me een boek gegeven over de geschiedenis van de Arntzs Hoeve. Erg goed. Blijkt al vanaf 1500 te bestaan maar pas in 1850 op normaal niveau gekomen te zijn.
Daarvoor was het echt een puinhoop, zeg maar een soort gevangenis voor de armen ende ellendig hen, dollen ende rasenden menschen.
Goed stukje is ook dat men dacht dat syfillis zou komen door de vele schokjes die je krijgt als je veel reist met de trein. Dit omdat in tegenstelling tot de kantoorklerken, die weinig last hadden van deze ziekte, uitzonderlijk veel vertegenwoordigers last hadden van de ziekte. Meer van dat soort dingen.
Het Net stijfgevloekt, ben mintsens twintig euro verder en nog steeds geen intenet verbinding. Heb een zeer boze brief getypt maar mijn printer is om zeep dus die moet nog even wachten.
Begonnen aan de mottenteller. Denk ook dat de houtmotortjes, gemaakt door de patienten erg goed kan gaan worden. Zaterdag voor het eerst uitgeslapen. Merk dat ik erg moe ben. Naar Ehv. Gewerkt.
Zondag alle knutselmotor sites opgezocht. Erg tof. Daarna heeft Latu me de werking van electronica uitgelegd die ik wil gebruiken voor de bloem. Pratend over het idee met de spraakherkenner, kwam vanuit hem het idee om de text het beeld te laten zijn. Dwz. het als een schilderij te presenteren. Alle techniek moet dan wel weggewerkt zijn.
(laptop)
's Avonds met Willem die in mijn kamer gaat zitten zolang in in de hoeve zit. Lang gesprek over producten en productvormgeving. Hij kwam met de zeer normale vraag: wat vind je van de producten van vandaag de dag. Ik kwam er niet uit. Heb als antwoord gegeven dat je eigenlijk eerst voordat je begint met vormgeven een eigen filosofie moet hebben en daar je producten op moet ontwerpen. Wat zou die filosofie in de Arntzs Hoeve zijn? Moet daar maar eens een avondje over denken en schrijven lief dagboek!
Vandaag de tandarts, drie gaten. Ik had er meer verwacht na drie jaar hem te mijden. Daarna naar At de Waard (Eureka). Geweldig wat die gasten maken. Vooral de jongere kinderen. Had hem al acht jaar niet meer gezien maar is naast zijn scheve gezicht (soort verlamming) nauwelijks verandert. Jezus wat kan die man denken. Niet op de puur rationele manier maar meer als een soort romantische vlucht.
Geweldig. Als Jezuietistische pater zijn zijn gedachten behoorlijk heftig omtrent het bestaan. Een vast geloof in de kwantummechanica en elf bestaande dimensies is hem niet vreemd. Als hij wat meer last had van zijn decorum zou hij hier ook goed op zijn plek zijn. Naast veel vrienden van me trouwens.
Morgen de knutselmotor bouwen en testen. Zie dat erg zitten. Heb ook bedacht dat het tof zou zijn om degene die een motor gemaakt hebben een stuk oase te geven en een mesje, deze te laten snijden, te lijmen en te verven om ze te laten bewegen door de motor. Door allen bij elkaar te zetten en in het centrum een personage te plaatsen moet er een interessant beeld kunnen ontstaan. Weet alleen niet wat het maak-niveau van de patienten is. Heb besloten om te proberen bij de creatieve therapie aanwezig te zijn. Ook interessant kan het rollenspel zijn. Ga daar morgen achter aan.

16 juli

Het is 5 voor 1 s'middags. Bouke en Mandy zijn net weg. Mandy is een studente museumstudies en was hier voor een soort scriptie. We waren wat aan het nababbelen, erg leuk. Een schreeuwende man loopt door het bos. Boudewijn had verteld dat er zes man politie naar hem op zoek waren. Hij loopt op de laan voor het huis langs en schreeuwt erg hard, loopt naar het grasveldje voor de meditatie ruimte en loopt daar iedereen uit te schelden. Voor de zekerheid de bewaking gebeld.
Zij zeggen dat ze ondertussen weten waar de man is en dat ik moet terugbellen in het geval hij lastig is. De man loopt naar ons toe en
gaat zitten. Alles met een redelijk open en vrolijk gezicht.
Verontschuldigd zich voor het gedoe en dat de wereld gewoon kut is en iedereen gek is geworden. Verhaalt over vanalles. Gisteren is hij berooft van zijn nieuwe motorola mobieltje, zijn wiet en hash, in Amsterdam. Hij is in een bar op zijn bek geslagen maar dat hadden ze niet goed genoeg gedaan, sowieso kent hij alle vechtsporten dus hij was niet erg onder de indruk. Ze hadden hem gewoon bier moeten geven. Vanochtend heeft hij al twee liter wijn en een fles Gin op. En een liter koffie. Laat ook een klein medicijnpotje zien waar angeldust in zit, laat ons eraan ruiken. Dat helpt wel als je je s' ochtends niet helemaal optimaal voelt. Hij woont in een landhuis met oprijlaan op het terrein en nodigt ons uit op de koffie. Geeft zijn telefoon nummer.
Later opgezocht is dit telefoonnummer van Roosenburg, de gesloten afdeling waar forensisch psychiatrische patienten zitten. Ik laat hem binnen zien. Hij is onder de indruk van mijn gereedschap en de woonkamer. Buiten verteld hij verder. Om twaalf uur echte tijd, niet de zomertijd, dat is een leugen, komt er een bloedbad. De duivel zal arriveren en aan alles een einde maken. Daarna is het plan van Bouke om thuis een eitje te gaan bakken met paddestoelen, kaas en bacon.
Gisteravond heeft er ook een bloedbad plaatsgevonden doot toedoen van zijn zus. Haar kind is slachtoffer van pedofilie van een oom. Dit is ook de reden waarom Bouke gek is geworden. Hij heeft ook een bloedbad aangericht. Zijn kinderen heeft hij al zes jaar niet meer gezien. Hij was gisteren in A'dam om dingen recht te zetten met zijn vrouw. Dat ging mis omdat zij was meegenomen door een arrestatieteam die allemaal over haar heen zijn geweest.
Dat kan echt niet godverdomme.
We zijn nogmaals uitgenodigd voor de koffie. Toen Mandy opstond, stond hij ook op, pakte zijn shag en mijn aansteker en neemt vrolijk en erg beleefd afscheid. Na wat doei troepen kwam hij weer terug om de aansteker terug te geven. Zwaaien.
Mandyen ik wat van ons padje. Toch wel erg spannend. Mandy merkte op dat zij erg op had gelet op de scheiding van de werkelijke wereld en waar die overgaat in de fantasie wereld. Leeftijd van zijn kinderen bleek na wat rekenen te kloppen.
Een gekke verwarde aardige man. In zijn kop lijkt het zo te malen. Ik kan het een beetje herkennen uit nachtmerries waaruit je halfwakker wordt. Het lijkt me bijzonder angstig en vervelend hiervan last te hebben.
Ben blij "normaal" te zijn.
Electronica voor bloem. Had schema'tje met Latu gemaakt, spullen gekocht, een paar uur geprobeert. Op de een of andere manier wil electronica niet met mij. Dan maar geld uitgeven en gaan voor wat werkt. Ook het zelf-maak motortje in verschillende vormen uitgeprobeerd. Hij is lastig bedrijfszeker te maken. Moet op zoek naar ander materiaal. Kan wel makkelijk een spoel maken om een
magneetje te laten springen! Tof voor instabiel abstract object. Ga inventariseren wat voor ideeen er tot nu toe zijn en hoe daarmee om te gaan. Morgenavond komt Marcel. Hij kan mij misschien helpen.
Ben godverdomme weer, of nog steeds, angstig. Mandy (wat een kutnaam trouwens) vertelde dat er een keer bij een andere kunstenaar die hier zat een patient s' nachts op het raam aan het timmeren was en een gekke bek trok.

Bloem
Een labiele ruimtelijke entiteit. In stilte kan hij groeien tot vol vermogen, bij verbreking van deze stilte krimpt hij ineen.
Beeldend moet het verschil tussen open en dicht een verandering van macht tonen. Dicht als toonbeeld van zwak en hulpeloos. Open, trots en staand. De kern van het beeld mag donker en grauw zijn, naar buiten toe organischer en schoner, eventueel ook kleurrijker.

Kluwe
Bestaande apparaten verbouwen tot een kluwe van bewegingen, patronen en bezigheden. Totaal doelloos. Een totaal overschot aan beeld en contrast tussen alles. Iets waar je niet van weet waar je naar kijkt of zou moeten kijken. Een fluctuering in activiteit is nodig. Kan 1 ciclus zijn van vijf minuten. Begonnen door de toeschouwer.
Alles gesitueerd om en in elkaar met een toetje bovenop. Namelijk de mottenteller. Deze draait deels rond met digitaal bewegende motten.

Instabiel abstract object
Bstaande uit een hoeveelheid zenuwachtig bewegende elementen. Bij een zacht zuchtje wind bewegen de bladeren aan de bomen. De veelheid aan afzonderlijke beweging creeert een zeer onrustig beeld.
Uitwerkingen hiervan kunnen bestaan uit veel motortjes (gekocht of zelf gemaakt), electrospoelen met magneetjes of electromagneten met een simpel machanisch onderdeel.
Besturing kan de gestoordheid van het mechaniek zelf zijn. Andere besturingen zijn een didtale klok waarvan de afzonderlijke segmenten willekeurig zijn doorgeschakeld naar de onderdelen, een codewals, een combinatie van diverse factoren (een weerstation op het dak).

Patientenbeeld
Een beeld, bestaand uit veel van dezelfde onderdelen, allen gemaakt op eigen wijze door patienten. Samengvoegd en aangestuurd door mij kan een universeel geldend beeld ontstaan, gemaakt in 1 geest.
Uitwerking?: Iedere patient maakt een motortje en een klein beschilderd object je van oase die door de eerste wordt aangedreven.
Samengesteld levert dit het beeld beschreven bij instabiel abstract object op. In het midden 1 klein personage stilstaand in een zee van beweging.

Gekkendroom
Door de mogelijkheden die ik heb ben ik in staat en heb ik de tijd om iets van een patient uit te werken. Laat hem een idee verzinnen, een droompje bedenken. In alle vormen denkbaar mogelijk.

Kunstbeeld patient
De patient laten vertellen wat een kunstenaar is, wat hij doet, wat hij hier moet doen op de Arntsz Hoeve. Hem als leraar behandelen, met hem bespreken, hem ideeen laten keuren. Als opbrengst geeft dit weer hoe de patient over de kunstenaars in Het Vijfde Seizoen denkt. Hij levert hierdoor eigenlijk zijn kunstwerk aan de Arntzs Hoeve.

Groote Mootor
1 Grote motor bouwen. Minstens twee meter hoog. Draaiend in zijn simpelste vorm, gebouwt uit hout en metaal. Het materiaal mag grof zijn en de vorm refereren aan het heelal (zonnewijzer) en de oerkrachten.

Tekstverwerker
Met een microfoon woorden of geluiden opvangen (dit kan ook een levensgeschiedenis zijn op tape van een oude Arntsz bewoonster), deze te verwerken met een slechte spraakherkenner op een niet zichtbare computer. De verwerkte woorden die deels zeer zullen verschillen met de gesprokene, tonen op een veld op de vloer.
Belangerijk is dat duidelijk is dat er ter plekke verwerkt wordt en niets zichtbaar is behalve een eventuele microfoon en de text. Mooi aan de verwerking is de spraakherkenner die naar het goede woord zoekt.
Eventueel de mogelijkheid van printen zodat de toeschouwer zijn gedicht mee kan nemen.

Dicteerkanon
Typemachine random symbolen typend op een pleerol. Op het moment dat er gesproken wordt typt hij in razend tempo, als je niets zegt stopt hij.
Mogelijk door random ascii retesnel door te sturen aan de typemachine, geheel gecommandeert door Vu-meter met gekoppelde
Opamp erachter.

Opgesloten
Twee varianten. Of alle patienten voor de ramen van dit pand te plaatsen die als maniakken naar binnen gluren, deze van binnen uit te fotograferen en dit te bestempelen als groepsfoto. Of ditzelfde doen per afzonderlijk raamsegment met alle bezoekers. Deze foto's aan elkaar plakken, puur op z'n Dibbets zodat er een panorama ontstaat. (met mij naakt in het bad in het midden, veel drank en sigaretten peuken en fotolijstjes).

Luizenbrein
De zelfgewonden electrospoelen, minstens 100, in latex te gieten, in het midden van elke spoel met zeer fijn wit draad een klein magneetje vastbinden zodat hij nog een beetje bewegingsvrijheid heeft maar niet buiten de spoel kan springen. Als beeld ontstaat er een uiterst paniekerig springen van magneetjes. Door het opgespannen latex hoor je een zacht geraffel.

Latexhanden
De verscheidene versies van afgegoten latex handen aan elkaar naaien als bol. De top van de bol moet als vulkaan omhoog reizen in handen die 1 arm ondersteunen die de hemel in reikt.
Of,
Ditzelfde maar dan liggend op de vloer en van die ene strekkende arm de hand laten openen en sluiten.

Houtenbolbak
Een houten kuub. Geheel gesloten, staand op een te dunne metalen buis. Verder is niets zichtbaar. Alleen hoorbaar. Een aantal rollende ballen binnen in. Geluid is als een pooltafel waar je net geld in hebt gegooid en de ballen naar de uitgang rollen. Soms mag het stiller zijn of maar een bal, soms onrustig en veel ballen.

Fotoschreeuw
Een installatie die een foto van je maakt. Allen dan als je zo hard mogelijk schreeuwt en met alle geweld alles naar buiten gooit. Dit apparaat maakt geen onderscheid des persoons. Mijn moeder zal niet verschillen van de gekste mafkees.
Alle foto's verzamelen tot een grote wand.
Ook mogelijk is de foto stiekum vanuit een ander standpunt te nemen zodat niet alleen het gezicht te zien is maar de hele lichaamsuitdrukking.

Balansbol
1 Langzame motor draait een ring rond. 1 Omwenteling per minuut.
Geen geluid. In de ring, met een verschuiving van eenderde is een tweede bijna wrijvingsloos opgehangen. Deze zal elke keer zijn eigen positie gaan vinden naarmate de eerste de hare verandert. Dit doorbouwen tot er zeven in elkaar hangen. Het geheel levert een heel monotoon rustig en vertrouwen opwekkend beeld op. Een totaal en mooi contrast met het luizenbrein, instabiel abstract beeld of patientenbeeld. Dit zou een mooi eindbeeld zijn indien er verscheidene te onrustige beelden zijn. Denk aan het beeld van Kathe
Kollwitz in Berlijn als Boeddha op zolder.

18 juli

AIlejezus.
Het blijft een ingewikkelde tijd. Gisteren een onvervalste kutdag gehad. Die ging door in vanochtend. Vanmiddag eindelijk een doorbraakje. Helaas op technisch vlak maar ach, alles zijn tijd.
Het brak en breekt me soms waanzinnig op, die stilte hier. De doodsheid van het terrein, de hopeloosheid. Zonder uitzicht. Alles ziet er zo mooi uit, daardoor wordt het zo extra wrang. De mensen die hier op bezoek komen zien het niet. Als je hier woont kan je het niet ontgaan. Ik ben continu op mijn hoede. Vooral s' avonds. Niet dat er iets gebeurt, Juist dat. Het lijkt wel alsof ik erop zit te wachten. Kon me nergens toe zetten, alles leek zinloos. Alle nieuwe ideeen behelsden wanhoop. Een voorbeeld. Kwam op het idee door een boom in het bos. Deze was vlak boven de grond met in zaag ingekerfd.
Rondom. Als een 360 graden snee in je pols. De boom mag zijn dood sterven. Hij is ziek en moet plaats maken voor de andere gezond bomen die zo meer ruimte krijgen, en voor jonge aanwas.
Godverdomme.

Armen
Vijf armen, de laagste een meter, de hoogste twee meter vijftig. Men ziet de armen zonder oksel, ze zijn dun, pezig en ziek. Ze steken uit de grond gelijk paddestoelen. Allen langgerekt, strekkend naar boven, als een bosje armen, als laatste poging tot het grijpen van de hemel.
In stervende wijze kramperig proberend iets te ontvangen. Met rond de pols, subtiel, littekenweefsel van pogingen.

Zo.
En ik mis Rachel. Die kan mij altijd wel relativeren.
De electronica om de bloem te besturen leek ook niet te gaan werken ondanks investeringen in spul wat het zou moeten doen. Pas vanmiddag na weer nieuwe onderdelen gehaald te hebben (en "Riven" spel in de serie van Myst) en veel gedoe, het leek ook weer niet te werken, is het gelukt. Zelfs met maar twee onderdelen, een bd 140 transistor en een 12V relais, it goddamn works. Heb uit vreugde Latu gebeld en z'n voicemail volgegild. De rest van de dag erg vrolijk. lk kan eindelijk doorstarten. Zie ook weer de grap in.

Toegangspoort
De brug over de rijksweg die de W. A. Hoeve met Den Dolder verbindt.
Daaroverheen over de volledige diepte spiraalsgewijze in elkaar gedraaide bogen van metalen buis. Compleet rond de hele brug. Over deze buis een prikkabel met gekleurde lampjes die als een zuigende kracht van de ene oever je naar de andere oever trekt. Het moet zeer vloeiend gaan. Snel na elkaar opeenvolgend de punten van licht die de spiraal volgen.

Iets controversieiers kan ik geloof ik niet bedenken. Dit beeld is zo wrang. Juist uitgevoerd zal het beeld blinken van schoonheid en vrolijkheid. Met de wetenschap van het terrein wat erachter ligt verwordt dit tot de totale contradictie die hier heerst met een bijzondere nasmaak. Ontkenning is niet mogelijk.

Super Impose
Door een paar licht(kleur- )gevoelige cellen te koppelen met simpele spraak eenheden is een vrij simpel en klein object te vormen die kleur herkent en deze uitspreekt. Continu. Als hij groen ziet zegt hij groen, en dat met alle kleuren. Blijft hij groen zien, blijft hij groen zeggen.
Een kale ruimte inrichten met minstens acht van deze. Wat je zal horen is een kakafonie van wit (de ruimte is wit). Loop je hierdoor heen en kom je in het blikveld van een object gaat hij kleur benoemen. Meerdere opstellingen zijn hiermee mogelijk. Zet ze alle
acht voor de TV etc.

Ga de mottenteller veranderen. Alles verticaal staand op een motor.
De patienten die ik vandaag gezien heb waren niet echt open voor gesprek. Ik ook niet. Zal blij zijn als ik maandag een afspraak kan maken dat ik met wat therapieen mee kan doen. Misschien kunnen ze me dan van de angst voor het donker en enge gekken afbrengen.
Morgenavond gelukkig weer bezoek, Willem en Sander komen. Hoop dat ik dan weer wat gekalmeert ben. Toen ik vandaag Marcel in Utrecht tegenkwam (die overigens afgebeld had voor gisteravond) schrok die volgens mij wat van mijn desolaatheid.
Op dit moment zijn er twee erg grote motten harakiri aan het plegen tegen mijn ramen. Ze zouden erg mooi staan op de mottenteller.

21 juli

Uit de kelder het eerste apparaat gehaald. Blijkt een werkende Gestettner stencilapparaat te zijn. Hij is oud, van gietijzer, maar alles lijkt nog te werken. Kan er niet helemaal kluts uit. Misschien kan ik er dit dagboek mee drukken. Ben gaan kijken bij overkant waar de drukker zit die de W.A. Hoeve van drukwerk voorziet, in de hoop dat zij weten hoe een stencilapparaat werkt. Zij zijn er niet maar ik, ik loop de tim merman/meubelmaker tegen het lijf. Raken in gesprek (ondersteunend personeel zijn toch het prettigst en weten het meest van de dingen die ergens aan de hand zijn) Hij verteld over hoe het terrein vroeger vol zat van de patienten, deze dronken continue ergens koffie buiten of waren aan het werk terwijl nu veel van de gebouwen door het werkend normaal volk wordt behuist. Hij is de laatste der mohikanen in de houtwerkplaats. Zulke handen heeft hij ook. Die man moet wel erg vaak op zijn klauwen hebben gemept, zo groot zijn ze. Hij geeft me ook gelijk dat het zo'n doods terrein is! dat er weinig gebeurt. Leuke man.
Verder aan de mottenteller. Toch goed genotszuchtig om zo snel en zonder denken te bouwen! alleen op intuitie. s' Avonds Sander en Willem. Goede gesprekken tot zes uur en drie en een halve fles. Zij vinden het idee van de poort niet te aanstootgevend wat me eigenlijk wel hoop geeft. Zou toch erg mooi zijn.
Vandaag de kelder onderzocht op apparaten. Twee stencilapparaten!
twee soort van fax dingen die met een vooroorlogs erg slim systeem een zeefdrukvel voor in de stencillaar kunnen maken. Werken ook!
Willem en ik zijn met een soort oudheidkundigonderzoek erachter gekomen hoe het werkt. Dan nog een blaadjes sorteerder! een soort ronddraaiend tostiapparaat! en wat klein grut. Het spul past hier zo geweldig in dit pand! net als de platenspeler. Sander en willem zijn er nog steeds en het is goed en zomer.

Toekomstbeeld
Op het terrein staan houten lege bordjes. Op deze bordjes komen oude foto's genomen uit het perspectief van de bekijker.
Over het hele terrein gelijke bordjes neerzetten. Foto's maken van de plek waarover ze uitkijken. Deze foto's bij de creatieve therapie aan de patienten geven en vragen of ze de toekomst van die plek of die boom of die auto of die meneer willen tekenen. Deze tekeningen weer op de nieuwe bordjes plakken.

22 juli

Korte nacht! Willem en ik zijn nog tot 5.30 met Riven bezig. Hij zegt dat hij niet meer weet hoe het spel in elkaar zit. Kan me daar niets bij voorstellen. Vroeg op want Bas! Renske en Bram komen.
Het blijft vakantie.
Brammetje had last van vanalles dus ze gingen snel weer weg. Met Sander nog een apparaat uit de kelder naar boven gesjouwt. Er viel een berg poeder uit! op de strakke vloer. Dacht dat het toner was dus ik baalde. Het blijkt een soort ijzerpoeder te zijn. Super tof omdat het zo fijn is. Met een magneet kan je daar te gekke dingen mee doen. Op een klein magneetje poeder gedaan en hij ging een beetje op Guust Flater lijken met zo'n haardos. Rachel belde en ik bedenk me nu ineens dat ik vergeten ben haar moeder te bellen. Lekker ding ben ik.
Dat compenseert misschien voor al het spul wat zij zonder toestemming meeneemt en verkleint in de wasmachine.
Alles ging zo dat ze me nu effe erg miste. Goed zo. Dan gaan we dus een beetje gelijk op.
Heb bedacht dat het weekend is en zondag, dus helemaal niets gedaan. Morgen meer over mijn ideeen want ik wil nu tv kijken en slapen. De groeten.

23 juli

Bouke kwam toen straks aanlopen. Zag er een stuk rustiger uit. We hebben wat staan praten binnen. Er woelt behoorlijk wat in hem. Ook als hij rustig is. Enge dingen over graven in kelders onder gebouwen die er niet meer zijn en zwakzinnigen die in het bos verkracht en vermoord zijn en daarna begraven. De rillingen liepen me letterlijk over mijn armen. Het beest slaapt hieronder, wijzend op de grond. In de kelders onder dit huis zouden zich cellen bevinden of er zijn geweest waar ze patienten hebben vastgeketent en al wat niet meer.
Krijg het er koud van. Moet toch eens met Jan een afspraak maken om te gaan kijken met mijn fototoestel onder het voorwendsel dat ik op zoek ben naar oude apparaten. (Als je dit leest Jan, ik ben nou eenmaal zeer nieuwsgierig en ik doe ook maar mijn werk) Bouke nodigde me ook uit voor de koffie morgen. Ik ga zometeen achter zijn woning aan. Het voelt alsof ik in De Zevensprong ben beland en morgen langs de magier ga.
De mensen van de drukkerij komen woensdag om naar de stencil-toestanden te kijken. Ik hoop dat we het geheel aan de praat krijgen.
De mottenteller is aan het groeien, er komen onverwacht leuke eigenschappen aan. Hoop dat'ie nog werkt na al mijn geklooi. Kan hem pas testen als hij af is. En als hij zichzelf om zeep helpt hoop ik dat hij ontploft, dan blijft er tenminste een verhaal en iets beeldends over.
Ga het idee van de bloem aanpassen. Moet transparanter en minder expliciet. Ga dingen uitproberen met touwen stokjes, een soort constructies vormen, een soort luchtkastelen.

23 juli

Toen ik gisteren in bed lag bedacht ik ineens een nieuw plan. Dit zou, als het werkt zoals ik hoop dat het werkt, heel mooi aansluiten bij mijn eigen werk en de beleving van de patienten.

De-constructie
Ikzelf haal een huishoudelijk of in ieder geval een normaal object uit elkaar. De onderdelen van het object worden door een patient weer in elkaar gezet op een wijze die zij bepalen. Zij zijn daar totaal vrij in.
Het kan zo zijn dat hij weer volledig werkend in elkaar komt te zitten, of dat hij in elkaar zit met nog wat onderdelen ernaast, of dat er een abstract beeld ontstaat van in elkaar geschroefde onderdelen. Mogelijk is ook om met plakband of tie-wraps of lijm hier dingen mee te doen, of klei, of verf. Dit proces mag van buiten af tijdens de montage niet aangestuurd worden. Waar wel enige controle kan zijn is vooraf in het te gebruiken object en welke patient die weer in elkaar gaat zetten. En in hoeveel onderdelen deze uit elkaar gaat.
Voorbeelden van objecten:
Stofzuiger, fiets, lamp, koffiezetapparaat, bureaustoel, typemachine, computer.

Ben net bij Bouke geweest. Hij woont aan de rand van het terrein, wat ze de herberg noemen. De precieze functie en rede van dit pand is me niet helemaal duidelijk. Hij woont als enige in een van de drie kamers op de begane grond. Boven woont nog een stelletje.
We hebben heerlijk koffie gedronken. Bouke heeft me alle foto's en schilderijen laten zien die hij gemaakt heeft. Mooie foto's waaronder een van een toverhazelaar tegen de lucht. Een foto die zoveel kronkels en onrust in zich heeft en perfect bij hem past.
Hij vertelt over de storm die in hem woedt, dat hij het soms niet meer trekt en dan maar in het bos het zich van zich af gaat schreeuwen, of op de fiets naar Hilversum en langs de waterkant zitten staren. Beetje huilen uit onmacht en vloeken om de onrechtvaardigheid die hem is aangedaan. Zijn vrouw is zes jaar geleden overleden en daar is hij over doorgedraait. Sinsdien zijn kinderen niet meer gezien, dat gaat pas weer als de storm over is. Die woedt al jaren. Als hij zijn kinderen weer kan zien kan hij ook eindelijk weer gitaar spelen.
Hij praat gestelijk met zijn vrouwen zijn kinderen, de mobiele telefoon die net gejat is, is daarom ook een beetje overbodig. Hij vraagt of ik ook met Rachel zo praat. Ik heb geloof ik wel geestelijk contact met haar als je dat zo wilt noemen, in de vorm van continu bewustzijn van haar aan- en afwezigheid. Praten met haar doe ik over de telefoon. Als dat jaren zou gaan duren denk ik dat ik in mijn hoofd ook tegen haar zou gaan praten. Je ziet dat ook veel bij bejaarde weduwnaars.

24 juli

Na bij Bouke geweest te zijn nog langs de fietsenmakerij langs. Ik dacht ik ga een praatje maken. De mensen daar dachten er anders
over. Ze waren aardig maar stonden niet echt open. Ligt aan het zonder doel ergens zijn. Mensen zijn nou eenmaal zo effectief mogelijk. Voor mij resulteerd dat hier vaak in een slechte situatie. Ik heb geen directe reden om met mensen in contact te komen. Er is wel een goede aanleiding, de kunsten, maar een direct gesprek is lastig.
Dat ben ik. Ik moet iets met die mensen doen, dan pas gebeurt er iets. Zonder dat ben ik een zonderlijke loner met een open instelling.
Viel weer in een gat. Afgesproken om naar het feestje van Lodewijk en Thomas in Amsterdam te gaan. Zij zijn allebei jarig. Heb helemaal geen zin, wil zielig met de televisie het bed in duiken en treurig zijn en nadenken over mislukken. Goed dat ik toch gegaan ben. Tijdens het reizen realiseerde ik me ook dat wat ik hier aan het doen ben niet toegepast dient te zijn maar autonoom. Ze zakken er allemaal maar in. Ik doe mijn ding, dat wat ik goed vind. Of dat nou met of zonder c1ienten is.
Liefst met natuurlijk.
Het werd natuurlijk veel te laat bij Lodewijk en moest blijven slapen.
Vandaag met een ongelooflijke kater terug. Rustdag dan maar. Moet direct naar Nijmegen waar morgen de tandarts me gaat mishandelen.
Het komt allemaal wel goed denk ik.
Mis Rachel erg.

26 juli

Bij mijn ouders aangekomen komt er iets los. Vertel over hoe het op het vijfde zeizoen is. Grijpt me meer aan dan ik dacht. Ben totaal gefrustreerd over hoe het hier gaat. Ik heb geen uitzicht op een project met de clienten. De ideeen die ik daarvoor heb vind ik niet goed genoeg. Ze gaan niet ver genoeg of door het project loop ik gevaar hun te onderschatten. Dat wil ik niet. Niet hun. De situatie op
het terrein is zo zwaar af en toe. Daarbij is het ondoenlijk om een situatie waar je niet van buiten af naar kan kijken, hem relatieveren, om te zetten naar een object of statement. Ben mijn vrijheid kwijt. Dat doet pijn. Voel me eenzaam in mijn gedachtes en belevingen. Ga daar erg krampachtig mee om. Ik moet terug naar af. Weer dingen maken.
Schijt aan. Proberen.
De volgende ochtend lijkt het er niet beter op te worden, ik moet naar de tandarts. Drie kwartier later, zonder pijn, leve de verdovingsmiddelen, sta ik opgewekt weer buiten. Beloof aan mezelf dat ik gewoon aan de slag ga en verder niets.
Eerst twee apparaten slopen, daarna met lood in de schoenen verder aan de mottenteller. Dingen gaan al iets beter. Tegen de avond heb me zodanig opgefokt dat ik stampend aan een nieuw object begin.
Soms als je aan het tekenen of schilderen bent komt er opeens een kracht los. Doorstoten en verf op het doek douwen. Ik wist niet dat je zo ook een apparaat kan bouwen. Met kloppende slapen graai en grijp ik de onderdelen bij elkaar, ram er gaten in, plaats ze op elkaar. En waarachtig er ontstaat iets. De ronddraaiende wals is geboren. Hij is bijna af als ik ga slapen. Kan van de koppijn en de opwinding niet slapen. Schijt aan alles. Heb er zat van me sterk te tonen. Ik ben niet sterk, Ben ook geen conceptuele statement kunstenaar, ik ben wat anders, geen idee wat, maar in dat hokje val ik niet. Ze flikkeren maar op.
Wat is dit hier confronterend zeg. Mijn eigen gekte moet ik hier kwijt kunnen, niet de gekte die anderen van me verwachten. Zit hier nu drie weken, weet nu vier weken dat ik hier zou zitten. Wat wil je. Ga me ook niet meer aanstellen en doe gewoon mijn eigen ding.

29 juli

Zo.
Dat was het wel weer. Ik weet niet waar ik moet beginnen.
Vrijdag gewerkt bij de Plaza in Eindhoven. Buitenfilm dus erg druk. De overgang naar de echte wereld is elke keer weer erg vreemd. Ook erg prettig. Ben wel blij dat zaterdag de laatste dag bij de Plaza is, het is een beetje veel, alles bij elkaar.
Mijn hart zit hoog. Ben overal onzeker over. Voel me erg eenzaam.
Daarom is het eigenlijk ook wel even fijn om oud vertrouwd te bedienen. Ik moet echt mijn verhaal kwijt, vertel aan iedereen dat ik Rachel erg mis. Dat het erg zwaar is op het terrein en dat ik de projecten met de c1ienten niet zie zitten. Tot mijn grote opluchting blijken ze het te begrijpen. Tot nu toe zei iedereen, Ohh wat leuk. Ze wisten ook allemaal wat te doen.
Om kwart over drie in de nacht klaar. Half zes thuis. De vogels worden wakker, ik moet denken aan de keer dat we gingen slapen voordat Rach vertrok, het begon al licht te worden en de vogels waren erg luidruchtig. Rach was de beesten aan het vervloeken en zij dat ze dat echt niet konden maken zo vroeg in de ochtend. Kan me niet meer helemaal voorstellen dat ze over anderhalve maand terug komt.
Opgestaan, weer gaan werken, de laatste keer.
Heel erg warm en heel erg rustig. De klanten en Anna gezellig. Om 23.00 klaar. Ik wacht op Arianne, mijn baas, die mij vier keer heeft bezworen dat ze met me een biertje zou komen drinken op de laatste avond.
Ze komt niet.
De rest was erg lief maar dit trek ik erg slecht. Wil perse niet naar huis, blijf biertjes drinken, help Ilona die net nieuw is en de andere net nieuwe met afsluiten en blijf wat nadrinken. Ben daar een beetje mijn eigen afscheidsfeestje aan het vieren.
Toen ik daarachter kwam naar huis gegaan en jankend een mailt je aan Rachel gestuurd. Dit is me teveel. Okay, ben wel beetje flink aangeschoten maar dit is geen stijl. Heb me altijd volledig ingezet etc.
Volgende dag zeer zwaar opgestaan, mijn droefheid versterkt door een goede kater, een bluesfestival een straat verder en dertig graden celcius. Nog steeds geen enkel goed perspectief op mijn projecten en objecten. Maak me klaar om naar 0'001. te gaan, moet nog even langs de Plaza om een cd terug te brengen en gelukkig, de zon in mijn hoofd staat op als ik twee vrienden die net van vakantie terug komen tegenkom.
De avond dan ook maar bij Willem (die op mijn kamer zit) doorgebracht. Hij was ook verre van vrolijk dus we hebben het wat gedeeld. s'Nachts in de nazinderende hitte heeft de bovenbuurvrouw besloten haar vriend te beklimmen. Ik geloof dat het allemaal goed ging. Halverwege was het even stil maar dat bleek later een versterker te zijn voor de tweede helft. Hoopte de hele tijd dat er mensen uit de kroeg terugkomend hun toe gingen gillen vanaf straat.
Ik Mis Rachel.
Niets gehoord van Arianne.
Maandagochtend naar 0'001.
Heb een afspraak met Boudewijn om half drie. Ojee. Als hij maar iets tof vindt van mijn ideeen. En veel belangerijker, als hij de brug maar goed vindt.
En waarachtig. Jaja. Mijn dag wordt zelfs nog vrolijk. Dat heeft geduurd. Hij stelt voor om een subsidie in te dienen bij de gemeente Utrecht, het is niet de brug van de Arntsz Hoeve. Tof. Besluit om hem verder uit te gaan werken. Willem gaat hem na mijn eerste grove schetsen in de computer zetten. Gelijk goed aanpakken. Ga ook verder met de motortjes. Heb zondag veel nieuw materiaal van internet geplukt. Eindelijk een motor zonder sleepcontact.
Morgen schrijf ik over Bouke, die is twee keer langsgeweest, nee pardon, drie keer. Nu even douchen en genieten van de avond. Over hem morgenochtend meer want dat was naast de gezelligheid ook weer beklemmend. Een snede over zijn rechterpols.
Zat net buiten naar de sterren kijkend dacht ik er ineens aan dat de sterren die ik zie niet de sterren zijn die Rach ziet. De maan is gelukkig wel dezelfde.

31 juli

Gisterenochtend belde Rach me ineens. Was net wakker en was erg blij dat ze belde. Half uur aan de telefoon. Alles was daar goed, gezellig maar slecht weer. Ze had gezwommen met de dolfijnen. Ben een beetje downig en mat omdat ik weet dat het nog een tijd duurt voordat ze weer terug is. Verder is het een heerlijke ochtend. Maar oh ja, Bouke. Bouke kwam eergisteren een paar keer aanlopen. We hebben zitten praten en het ging niet zo goed. Hij was wel zo'n beetje vrolijk maar was ook erg schichtig. Hij had ontbeten bij een medewerker en zijn pak koekjes leeggegeten. Nu kwam hij bij mij sjek bietsen. Redelijk verwarde verhalen over van alles. Dat hij de overheid en de rest compleet in de gaten had en dat hij continu gescreened werd. Op een gegeven moment is hij iets aan het uitleggen en draait daarbij zijn rechterhand zo dat ik net een glimp opvang van een redelijk verse snee dwars over zijn pols. Het bloed als een verse korst erop. Hij zegt er niets over en laat niets merken, ik ook niet.
Door de beroving een week tevoren heeft hij geen geld meer. Ben later hem een pak sjek gaan brengen en ben benieuwd hoe het hiermee verder gaat. 's Avonds komt hij ineens de struiken uit en gaat zitten. Hij is helemaal niet op zijn gemak. Draait een sjekkie en zegt dat ze hem op de hielen zitten. Ergens op het terrein hoorde ik wat gegil en Bouke peert hem gelijk langs het huis de andere bosjes in.
Daarbij zijn sjek vergetend. Komt hem terug halen en ik mag van niemand zeggen dat hij hier is geweest. Hij komt niet meer terug.
Gisterenmiddag de nieuwe zelfbouw motor afgekregen.
Hij doet het!! Geweldig.
Hij draait als een dolle, start zelf op, gaat snel en met redelijk wat kracht. Hij kan dus goed en bedrijfszeker gebouwt worden. De volgende stap is hem verder vereenvoudigen, zo dat hij door de grootste ididoot met trillende vingers gemaakt kan worden en dat hij dan ook nog werkt. SUPER.
De hele dag is het waanzinnig heet. Ben benieuwd of de c1ienten daar last van hebben, of ze daar tegen kunnen, of het zelfs fijn vinden.
S'Avonds Mracel. Lekker gekookt, lekker gegeten. Over vanalles gepraat, het terrein, objecten, lesgeven, onzelf en andere mensen.
Marcel vondt het ook een beetje spooky hier. En spannend. Maar ook erg goed en interessant. Vlak voor het eten gaat het onweren. De bomen bewegen geweldig. Eerst totale stilte. Alle bomen om ons heen buigen heel diep door. Er is geen wind te zien of voelen. Ze rusten even onderaan. En dan beginnen ze langzaam weer omhoog te komen.
En de wind steekt op. Het gaat waaien en regenen en donderen. Het leek 1 grote long.
Met gisteren erbij nu in twee dagen een eekhoorntje gezien, twee reeen (eindelijk) en een soort slangetje in het rooster tegen het raam aan. Volgens mij was het een hazeworm ofzo.

Vanochtend met Marcel opgestaan. Koffie, meer koffie, Bouke.
Verward duikt hij weer ergens de struiken uit. Komt erbij zitten.
Verteld dat hij gisteren naar Hilversum is gelopen, dwars door alle struiken en bomen. Onderweg bij een zigeunerkamp water heeft gedronken en geld gekregen om een frietje oorlog te kopen, een callippo en wat ander eten. Er zijn weer vage dingen gebeurt in Hilversum, mensen kenden hem maar hij weet niets meer van hun.
Een complot. De helicopters (chinooks van Soesterberg) zijn van hem en zij houden alles een beetje voor hem in de gaten. Ze hebben zijn pinpas gejat maar hij heeft zijn rekening geblokkeerd zodat ze niet bij de veertig miljoen op zijn bankrekening kunnen komen. En ook niet bij de glazen Maserti die in opslag staat. Hij heeft dan wel geen autorijbewijs (Sander heeft ook een Ami zonder dat hij een rijbewijs heeft) maar ja. Of ik nog koekjes heb. Die heb ik niet, wel een sinaasappel en koffie. De sinaasppel gaat in hoog tempo naar binnen, vlak na de vier suikerklontjes uit het schaaltje bij de koffie. Nee, toch maar niet nog een sjekkie, je kan niet bij dezelfde blijven bietsen volgens Bouke. Hij gaat nu naar een medewerker waarvan hij denkt dat 'ie koekjes heeft.
Ik vraag me af of hij in staat is me voor de gek te houden. Hij weet natuurlijk dat hij soms dingen verteld die niet waar zijn, denk ik. Zou hij daar gebruik van maken. Eten, sjek?
Marcel stapt op de trein, ik aan de slag met een kater.
Kleine proefmaquette voor de brug gemaakt, foto's van de maquette en de echte brug vanuit hetzelfde standpunt in Flash zo bewerkt dat er een proef animatie van de spiraal ontstaat. Ziet er goed uit maar geeft weinig weer van of hoe ik hetzelf wil of hoe hij werkelijk kan worden.
Van weinig echte waarde op dit moment. Verder uitwerken dus.
Lekker slapen. (Heb vanavond Nightmare on Elmstreet gezien dus ben benieuwd).

1 augustus

Er is helemaal niets gebeurt behalve dom regelen in Eindhoven en op zoek zijn naar materiaal. De eerste suffe dag sinds ik hier ben.
Ik ga slapen.

6 augustus

Het is dinsdagavond, ondertussen zijn Noud, Lodewijk, Willem, Joost en Marcel langsgeweest. Erg gezellig maar ben nu wel uit mijn ritme.
De laatste anderhalve week ook een stuk minder bang. Ook als ik alleen ben.
Ik hoor nu een krekel in mijn raam, en een uil. Voor de rest is het stil.
Lekker stil.
Vandaag eindelijk iemand gesproken van de creatieve therapie, Christine van het open atelier. Was enthousiast over de motortjes. De clienten kunnen ze alleen niet maken zegt ze. De concentratiespanne die ze halen is te klein. Motorisch is er vaak ook teveel mis. Maar ze kunnen wel de basis maken en hetgeen er moet gaan bewegen.
Misschien moeten de mensen die hier op bezoek komen de motortjes maken. Dan leren ze ook nog eens iets.
Willem heeft in de afgelopen dagen de brug in de computer gezet. Ziet er geweldig uit. Het lijkt al wat haalbaarder te worden. Al wordt het wel duur. Ben van plan het gewoon door te zetten en te zien wat er gaat gebeuren.
De brug opmetend kregen we advies van voorbijgangers er vooral niet af te springen. Toen ik met een lang touw naar beneden liet om de afstand tussen de brug en de grond ging opmeten voelde je ze denken.
Vind het erg spannend om morgen naar de therapie te gaan. Gevoel dat het niet loopt, niet vloeit. Dat het geforceerd moet. We gaan wel zien wat er gaat gebeuren. Er kan weinig mis.
Welterusten lieve Rachel. Ik hou van je. Hoop dat alles goed met je is.
Nog een kleine maand en dan.
En dan!

7 Augustus

Lieve mensen, die bij de creatieve therapie. Volgens mij kan je maar beter helemaal gestoord of zwakzinnig zijn dan zo half om half. Een meneer, Kees, leek erg goed bij kennis. Schikte zich in het gebeuren van de Hoeve maar besefte zich ook erg goed dat er iets niet in de haak was met hem. Erg om te zien vanwege je eigen inleefbaarheid.
Je kan het je zo goed voorstellen dat je over de kop gaat en hier belandt en zoals Kees hier zit. De complete gekken zijn bijna abstract en daar heb je ook geen medelijden mee. Je accepteert ze gelijk als mensen die ook zijn. Bij de halve zie je de conflicten die ze te parten speelt.
Ze waren gematigd geinteresseerd in de het motortjes project. Ze vonden het erg leuk maar de stap om mee te gaan werken was nog te groot. Ik ga vrijdag terug om weer te proberen ze over te halen.
Moeilijk is om niet productief te denken. Dat frustreerd soms. Ina(?) kwam met het idee om een tent op de motor te zetten waar we allemaal in konden zitten. Kees stelde voor om er een draaimolen op te maken. Ik ben er helemaal voor. Nu ze nog overhalen om het hier te komen bouwen.
Heb besloten toch te proberen of de clienten ook niet de motortjes kunnen bouwen. Misschien met behulp van de mensen in Roozenburg.
Daar is er een soort Hout therapie. De meneer is vandaag ziek dus morgen nieuwe kansen, nieuwe prijzen.
Was aan het werk aan de bloem. Getik op de ruit. Een magere mevrouw wenkt me. Ik doe de deur open. Het blijkt Helma Zindel te zijn. Degene waarvan Alwine van Heemstra de schilderijen en tekeningen heeft tentoongesteld. Ze was benieuwd zegt ze en komt even kijken. Ik leid haar rond geef uitleg. Ze stelt me de vraag of ik uitvinder ben, of ingenieur of kunstenaar. Kan daar nog steeds niet op antwoorden. Een beetje van alles besluiten we. Het idee van de brug vindt ze geweldig. Daar de patienten op met stalen veren onder hun schoenen en muziek op de koptelefoon en het is feest.
Met een kop thee en haar koekjes (die ze bij vertrek aan me geeft) hebben we lang zitten kletsen over vanalles. Ze is een heel gevoelig en mooi mens. Fragiel en breekbaar lijkt ze maar ik denk dat ze vele malen sterker is dan ze eruitziet. Ze lijkt een soort vlinder, ze zweeft een beetje. Heel open over de reden waarom ze hier woont, en over de rest van haar leven. Een verademing.
Komende zondag naar de kerkdienst. Daar hebben we afgesproken.
Ik ben benieuwd waar Bouke is, of het wel goed met hem gaat.

Net mijn vijfde teek verwijderd!

8 Augustus

Vanochtend mijn zesde teek verwijderd. Zat op mijn pik! Dat doet pijn.
Net kwam er een man aanlopen die ik vanmiddag per abuis aan de telefoon kreeg. Hij is een medewerker van Roosenburg en was benieuwd wat ik hier aan het doen was. We raakten aan de praat over c1ienten en gektes en daarna Bouke. Ik vertelde dat ik hem al een tijd niet meer gezien had en van de keer dat hij "op de vlucht" was voor mensen die hem achterna zaten. De meneer (ben even zijn naam kwijt) trekt een zeer ernstig gezicht en vraagt me of hij hier binnen is geweest. Ik vertel hem meer, de meneer kijkt steeds ernstiger.
"Vervelend, zeer vervelend" mompeld hij. De man komt in dubio over zijn beroepsgeheim. Het enige wat hij verteld is dat Bouke inderdaad gezocht is geweest en dat hij gevaarlijk kan zijn. Meer kon hij even niet vertellen voordat hij iemand anders had gesproken. Telefonisch was die niet bereikbaar. Nu is hij snel met de auto naar diegene toe om informatie te vergaren. Hij rijdt nu de oprijlaan weer op. Direct meer.

Zo. Hij excuseert zich eerst voor de primaire reactie die hij gaf en dat ik daar waarschijnlijk erg geschrokken van geweest zou zijn. Daar heeft hij volledig gelijk in. Een duidelijke beslissing over de situatie BoukejGijs is er nog niet. Er moet eerst gepraat worden met het hoofd van Roosenburg. Het advies om hem niet binnen te laten geldt nog steeds maar hij verwacht geen problemen. Mijn relatie tot nu toe met Bouke is heel vriendelijk geweest, je schijnt hem niet in de weg te moeten staan. Dat hij dan gevaarlijk kan zijn. Bij mijzelf komt de gedachte op aan de situatie vanuit Bouke, eerder heb ik al gedacht dat hij erg op zoek was naar een vriend, naar iemand die aan zijn kant staat. Dat ik dat nu ben. Vreemd dat ze mij van iemand die zelfstandig op het terrein woont in het kader van "rehabilitatie" waarschuwen. In mijn, natuurlijk naieve, gedachtes zou je toch iemand of de kans moeten geven zich vrij te bewegen en hem niet in de weg te staan, of hem onder begeleiding opsluiten. Vaag hoor.
De Roosenburg mensen zullen morgen met mij contact opnemen over hoe nu verder. Er is iets aan de hand en ik wil weten wat.
Beroepsgeheim my ass. Hadden ze me maar niet moeten uitnodigen hier. Zonder verdere informatie denk ik dat ik weer wat angstige nachten tegemoet ga. Steeds als ik me echt goed en op mijn plek voel gebeurt er weer iets dat me schrik aanjaagt. Ik kijk nu weer constant om me heen. En ik was zo blij dat ik gisteren de hele avond met gordijnen open mij relaxed voelde.

9 Augustus

Zo. De eerste twee clienten gestrikt om iets voor op de motortjes te gaan maken. De eerste was Edwin, een vijfenveertigjarige man. Hij was gelijk toen ik het motortje liet zien geinteresseerd. Hij wil er een poppetje op gaan maken. Het initiatief voor een afspraak op het vijfde seizoen kwam van hem. Volgende week vrijdag om kwart over twee.
Ik ga hem ophalen van het open atelier. Hij was ook gelijk erg open over de reden om hier te zitten. Hij hoort al zestien jaar stemmen in zijn hoofd. Het begon al voor zijn vijftiende dus hij heeft ook een tijdje zonder gezeten. De stemmen verdwijnen een beetje naar de achtergrond als hij wat aan het doen is. Ze veranderen dan ook, maar ze zijn altijd aanwezig. Ook dacht hij vroeger dat iedereen zijn
gedachten kon zien. Wat moet dat vreselijk zijn. Als iedereen bij mij in mijn hoofd zou kunnen kijken zou ik doodsbenauwd worden en een hoop ruzie hebben. De tweede is Jan, een man van ongeveer vijftig die elke dag op het atelier komt. Hij kleurt mandala's in en schrijft texten daarbij over. Ik heb hem een beetje overgehaald om er een voor mij te maken. Hij wilde per se niet een motortje maken, dat had ik ook helemaal niet voorgesteld. Hoe die mandala dan op het stokje van de motor zou moeten komen was ook nog een moeilijkheid, en of Christine het wel goed zou vinden. Ik naar Christine in het bijzijn van Jan, zij heel hard lachend toestemming geven. Jan vroeg me een voorgetekende mandala uit te zoeken voor hem. Ik ga er zelf een maken voor hem, moet iets toepasselijks zijn.
Ook nog gevraagd aan een vrouw die bezig was om een cape te naaien voor haar zoontje, ze woont zelfstandig in Utrecht met haar kind. Geld wilde ze er voor hebben. Ik was wat uit balans maar ze heeft groot gelijk. Ik ga het alleen niet geven. Dit project is graag of niet. Ik heb gezegd dat ik over de deal zou nadenken en maandag uitsluitsel geef.
Ik hoop nog iets te kunnen verzinnen waarmee ik haar kan verleiden om toch mee te doen.
Omdat ik nog steeds niet gebeld ben door Roosenburg zelf gebeld, van het kastje naar de muur naar de beveiliging. Daar blijkt na behoorlijk doorvragen dat Bouke in "een inrichting" is weggestopt en dat ik dus geen last meer van hem zal hebben. Ik had al geen last van hem dus ik ben wat verbouwereerd. Ik vraag nogmaals door maar er komt geen antwoord. Ze willen zelfs niet kwijt wie er over dat probleem gaat.
Bouke, waar ben je?
Ik word een beetje pissig, ik ben hier uitgenodigd om over het terrein, haar bewoners en haar leven werk te maken. Maar over iemand met wie ik tot nu toe het meeste en intensiefste contact had, daar wordt en mag niet over gesproken worden. Niet eens waar hij heen is. Ik mag ook kennelijk niet weten in wat voor situatie ik mij heb bevonden, dat lijkt me toch mijn goed recht. Ik ben uitgenodigd in een andere wereld waar ik vervolgens niet toegelaten wordt. Bizar. Denk niet dat ik nu stop met vragen.
Ik ga nu even kijken bij de Herberg, zijn woning, of dat ook geheel ontruimt is. Ben zo terug.
De kamer van Bouke is niet ontruimt. Het ziet er wel netter uit dan voorheen. Er staat voor zijn bank een asbak met een peuk die half opgerookt is. Aan de zijkanten van de erker zijn doeken opgehangen zodat je minder snel naar binnen kan kijken. Het schilderij van een vriend (erg donker expressionistisch cobra-achtig maniakaal maar wel mooi) staat te kijk tegen zijn tafel. Zijn busje is weg, zijn oude verweerde vouwcaravan staat er nog wel (hij vertelde eens dat zijn kinderen daar mooi in zouden kunnen slapen als de storm over zou zijn, ben blij dat mijn ouders me altijd van een normale kamer hebben voorzien!). Voor zijn kamer, in het grind zijn sporen van banden. Kan niet zien of het fiets of autobanden zijn geweest. Het kan natuurlijk ook het spoor zijn van de keer dat ik met mijn fiets langs ben gefietst om het pakje sjek te brengen. Maar het draagt zeker bij aan de sfeer.
Ik voel me betrokken in een soort Stasi-KGB-Do is der Bahnhoff-HALTE! !-affaire. De glans is een beetje verdwenen van het terrein. Ik neem zo dadelijk de wijk naar Eindhoven, straks komt Höppener me nog inrekenen op basis van collaboratie met een inmate.

11 augustus

Ik heb er kennelijk erg luchtig over gedaan als ik dit hierboven lees.
Dat was schijn. Toen ik mijn spullen gepakt had om te vertrekken ging het heel heftig onweren waardoor ik nog ben gebleven. Onder erg harde muziek een traantje gelaten om het lot van Bouke en de anderen. Het is toch vreselijk. Die mensen zijn al onfortuinlijk door hun gekte, onmachtig. Omdat we op dit punt in de ontwikkeling van psychiatrie nog niets weten over hoe dat op te lossen rekenen we ze in, sluiten ze op, behandelen ze als kinderen, lijken voor hun alleen maar de tegenstander. We weten niets beter om met ze te doen. Het is toch niet gek dat ze hier zichzelf van de brug af storten of zich voor de trein lanceren.
In Eindhoven One flew Over A Cuckoo's Nest gezien, de eerste keer dat ik die film zag. Gelijk daarna bier gaan driken met Rob op het terras. Dit was een beetje de druppel.
Een dag langer gebleven. Kan geen rust vinden.
Hier in DenDold. dan maar weer hard aan de slag. Focussen op de goede kanten.

BoukeOpHetDak.
Uitvinden waar Bouke in een inrichting zit. Daarheen met mijn bakkie(zo'n truckchauffeursding). Met hem de afspraak maken dat hij alles eruit gaat schreeuwen, alle woede, onmacht en verdriet. Hier op het dak van het Vijfde Seizoen een waanzinnig grote hoeveelheid geluidsboxen plaatsen, aangesloten aan een ander bakkie. En maar gillen en schreeuwen, het bos mocht hem eens gaan missen. Een grote oerschreeuw.

13 Augustus

Eindelijk contact met mensen van Roosenburg, Wies komt om vier uur en ik heb Nelleke al gesproken. Ook komt direct Hoppener op de koffie. De afspraak met Helma verzet naar morgen.
Bouke zit op het terrein, Roosenburg zit op slot in verband met hem, wat betekent dat hij soms ook vrij rondloopt. Ik heb hem nog niet gezien dus ik ben benieuwd. Ze kunnen, willen en mogen me verder echt niets vertellen. Jos was zich echt doodgeschrokken toen hij hier was. Ik wordt met grote regelmaat gewaarschuwt voor Bouke.
Iedereen zegt ook dat hij erg charmant is en vriendelijk maar dat dat misleidend kan werken. Wat ik wel weet is dat een arrestatieteam van de politie hem ingerekent heeft en dat de eerste keer dat ik hem ontmoete (schreeuwend uit het bos lopend) er zes politiemannen naar hem op zoek waren. Maar waren er niemand hem op kwam halen toen ik de beveiliging heb gebeld blijft me een raadsel. Misschien kan Hoppener me dat vertellen. Men geeft hier zelf ook aan dat ze erg spastisch met informatie omntrent c1ienten, patienten etc omgaan maar dat dat in het belang van de client is. Ze zijn ook erg bang voor rechtzaken .
Wies is echt Wies zoals je je een Wies voorsteld. Gezellig, klein met donker krulhaar.
De tijd begint hier echt te dringen. Nog een ruime vier weken. Dat is eigenlijk te kort om het motortjes project tot wasdom te laten komen. De gedachte is er om tot de 15e gewoon door te gaan, daarna tot het einde van het project op en neer te reizen en daarna pas een presentatie te geven. Dit is erg jammer maar ik reken het mezelf niet aan. Harder en sneller dan dit behoort niet tot mijn mogelijkheid.
Laten we het maar houden op een samenloop van omstandigheden. Op de een of andere manier zit ik deze week helemaal vol met afspraken.
Hoppener aardige vent. Stelde voor om Boudewijn voor te stellen hier langer te zijn. Hoop er een beetje op, dan kan alles gewoon zijn beloop hebben. Weet alleen niet wat Rach van plan is. Wil wel erg graag bij haar zijn. Mis haar wel behoorlijk. Zou haar graag even zien.
Lang met Wies gesproken over De Zorg, De Kunst en De Samenleving.
Besloten dat we gewoon gaan kijken wat er gebeurt met de motortjes.
Komende dinsdag is de kickoff. Ben erg benieuwd. Ook blij dat Wies en Jeroen me gaan helpen. Vindt het weer erg spannend maar we gaan wel zien.

14 Augustus

Open atelier was weer interessant. Pieta gaat samen met me een tentje maken voor op mijn motortje. Superleuk, zij is zo grappig en stiekumpjes. Komende Woensdag om tien uur. Heb met Christine zitten praten en idee van de brug verteld. Iedereen vondt de brug wel erg nauw, te nauw. Moet kijken of ik er met de spiraal wat ruimte in kan krijgen. Lianne kwam na dat gesprek naar me toe en vertelde dat zij er al twee keer vanaf is gesprongen, dat ze daarom zo scheef loopt.
Later met Pita en een andere mevrouw zitten praten. Allebei hebben ze kleinkinderen maar het contact verloopt toch erg moeilijk. Ze komen veelal niet meer langs. Af en toe gaan ze er zelf heen. Ze keek er erg eenzaam bij. Pita staart wat droevig afwezig naar de grond. De mevrouw zegt dat ze eigenlijk helemaal geen vrienden of kennissen heeft hier. Op dit soort opmerkingen kan ik slecht reageren. Ik heb geen idee wat terug te zeggen behalve "wat erg voor je". Achteraf weet ik tientallen antwoorden of vragen. Maar op dat moment weet ik niet goed wat te doen. Zak ik in medelijden weg. Ik vraag me ook af of ze zichzelf in de slachtoffer rol duwen. Wies had het daar gisteren elke keer over.
Ikhebnu:
Jan die een mandala maakt. Pita die een tentje maakt. Edwin een poppetje. Uanne een kabouter of een bloem. Marijke een vlinder.
De laatste twee zijn nog onzeker. Lianne was wat instabiel en onrustig dus die ga ik er volgende week naar vragen. En voor Marijke moet ik even bellen met haar begeleider of het okee is. Zij werkt aan veel dingen en het is niet de bedoeling dat ze onder stress bezwijkt werkend aan kunstprojecten.

Ik heb net een hele grote Iibelle die naar binnen was gevlogen gevangen. Jezus wat groot zijn die. Ongeveer tien centimeter lang. Hij vloog telkens tegen het raam. Klonk als electriciteitsvonken. Ik moet hem eigenlijk buiten loslaten maar weet nog niet hoe ik dat moet gaan doen. Ik vind hem dood eng. Ik ben een mietje, ik weet het.
Zo, hij vliegt weer buiten rond, waar hij hoort. Ik had hem erg graag willen houden maar het is zo triest om hem in een bakje te laten dood gaan. En zo'n mooi dier moet gewoon leven. Heb er wel foto's van gemaakt. Net opgezocht, het was de Keizerlibelle (de Anax Imperator, klink als een Prinses Zelda warrior). Alle inheemse libellen zijn beschermt dus ik had bijna een misdaad begaan.

26 augustus.

Al een tijd niet meer geschreven, had het druk met patienten en afspraken. Hele volksstammen over de vloer gehad.
Edwin:
Heeft zeven stemmen in zijn hoofd, nu al vijftien jaar lang. Een is goed, eentje middel en de rest slecht. Als hij wat aan het doen is verdwijnen ze iets meer naar de achtergrond. Op zijn aangeven hebben we als eerste twee poppetjes gemaakt. De eerste blauw zwart met rode ogen, Jan staat er op zijn buik, het moest Janneke worden maar dat past niet. De tweede moet geel met zwarte uiteinden en ook met rode ogen. Zijn familie woont in Bilthoven, lekker vlak bij. Hij moet erg lachen als ik de poppetjes op de motor zet en rond laat draaien. "Fijn met je samengewerkt te hebben" Zegt hij als ik hem naar huis breng. De vrijdag erop afgesproken maar hij komt maar niet. Ik bel hem op, hij verexcuseerd zich, hij lag nog in bed. En of we de afspraak niet kunnen verzetten, het komt nu niet zo goed uit. Okee dan, wel jammer. Een half uur later staat hij toch aan de deur, toch maar gekomen, was toch wel leuk. Onder het koffie drinken pak ik de motor met het blauwe poppetje erop en zet hem buiten voor zijn voeten neer. Ik stel voor de omgeving waar het poppetje is, te gaan maken, of beter, waar het poppetje thuis is te gaan maken. Bomen moeten er komen. En later, een zon en vogels, en de vogels en de zon moeten de andere kant op draaien dan de bomen. Daarna met hem boodschappen gaan doen bij de Albert Hein.
Pieta:
Met Pieta ben ik bij het Open Atelier aan de slag gegaan. Ze wilde een tentje maken waar we allemaal in kunnen. Onder het bouwen blijkt dat alleen zij en Lianne erin mogen en ik op het dak van de tent moet. Ze is redelijk stil tijdens het bouwen. Opeens zegt ze dat ik me moet scheren. En vraagt ze me of ik elektrisch scheer. "Nee, nat" zeg ik. "Ik elektrisch" zegt ze. Wat een heerlijke wereld is het hier toch soms. In de tent en daar moet een vogel bij. Een klein bolletje gegeven en een stuk papier en een schaar. Ze begint vanzelf vleugels te knippen.
Samen maken we hem op de tent. Ze straalt als hij op de motor staat en ronddraait. Iedereen komt even kijken. Stil gaat ze weg. Dag Gijs.
Tot ziens Pieta.
Henny is vanochtend geweest. De boot met Don Johnson erop is bijna af. Ik heb haar opgehaald en hierheen gebracht. Onderweg erg gelachen met haar. Hier aangekomen gaat alles erg langzaam en verteld ze me dat ze niet altijd even vrolijk is. Dat blijkt ook uit haar vehalen. Ze heeft haar ouders nog, haar broer en twee zussen. Die bekommeren zich niet om haar zegt ze. Anders hadden ze haar wel hier vandaan gehaald. Ook heeft ze twee zoons, Kees en Rijk. Vanaf hun derde en vijfde zitten zij in pleeggezinnen en ontkennen het bestaan van Henny. De vader van de kinderen is weg, ergens heen. Bij de geboorte van Rijk was die in de kroeg. De klootzak.
Aan het werk. Het gaat allemaal moeizaam. Veel zuchten en steunen.
En af en toe erg lachen. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ze niet erg veel zin heeft om iets te maken. Toch zegt ze op een gegeven moment dat ze het hier erg naar haar zin heeft en dat ze het leuk vind om te doen. De boot wordt dan ook wel goed. Ik vraag haar om ook iets op het zeil te tekenen of te schrijven. Marlboro zegt ze na een vertwijfelde blik. Eerder had ze ook al aangegeven onder de koffie dat ze erg onder de indruk was van sigaretten van dat merk. Ik zeg dat er misschien ook een boodschap op kan naar de mensen die het zullen gaan zien, misschien aan de begeleiding. "Allemaal klootzakken" oppert ze, "nee, allemaal kloothommels". Ik geef haar de stift aan om dat er dan ook op te zetten. Ze weigert, "En dan de separeer weer in" zegt ze,"nou nee". Ik verzeker haar dat dat niet zal gebeuren. Ze blijft weigeren. Dan biedt ik maar aan om het er zelf op te zetten. Voor komende Maandag weer een afspraak gemaakt. Tijdens het wegbrengen vertelde ze over haar zelfmoord poging. In haar kamer heeft ze zichzelf in de brand gestoken. Het duurde vier minuten voordat de brandweer het slot geforceerd had op haar kamer. De littekens zijn bijna weg en gelukkig is haar gezicht niet aangetast.
Ze moet twintig pillen per dag slikken. Om te verkomen dat ze agressief wordt en mensen gaat aanvallen. Ik vraag of ze mij dan ook aan zou vallen. Nee, jij niet Leroy (ze noemt me Leroy omdat ze iemand kent die op mij lijkt met die naam), jij hoort bij de goeien, alleen de slechten val ik aan.
Seyfert is net weg. Jonge vent, standvastig ongecompliceert duits. Hij kan zich Rachel nog herinneren van The Design Academy. Zegt dat zij er een van de leuke was. We hebben zitten praten buiten. Hij vindt ook al dat ik de motorrr-objecten apart van elkaar moet presenteren als ware schatten. Gisteren vonden Susanne en Mario dat ook al. Ik weet nog niet of ik daar schijt aan ga hebben. Heb ik wel erg veel zin in. Alleen alom die "goed" wetende mensen niet hun zin te geven.
Daarnaast is het ook al vanaf het begin het idee geweest om ze als een soort boom te presenteren. Ik heb een grote hekel aan de situatie dat mensen heel stellig iets weten of beweren. Tot nu toe is het me iets te vaak overkomen dat die mensen geen gelijk hadden. Het wordt heel moeilijk om dan nog je gevoel te volgen, er ontstaat een politieke situatie Ik wil hem toch vermijden. Zoveel risico tot nu toe gelopen dat dit er ook nog wel bij kan. Ik kom er wel uit. Het gaat niet om een algemeen geldend waar product, het gaat om een object welke waar is in de heersende Willem Arntzs-situatie, die waar is voor mij en de andere werkers. Een uitwerking van onze grillen.

Direct om vier uur komt Vincent, we gaan zijn motor afmaken en daarna het aanstuurmechanisme maken.

terug naar Gijs van Bon