|
|
Foto's tonen in de eerste plaats de blik van de fotograaf. De foto's die
Ienke Kastelein gemaakt heeft tijdens haar verblijf, geven gelegenheid om
als het ware over haar schouder mee te kijken, naar wat zij destijds zag.
Ienke Kastelein:
"Hier, in Den Dolder was ik tijdelijk bewoner van een paviljoen, net als vele anderen. Ik zag bomen, heide, banken en stoelen, de laatse als tekens van mensen.
Ik voelde mij een buitenstaander, die naar binnen wilde kijken.
Omdat ik mij in die positie ongemakkelijk voelde zocht allengs naar
een andere : ik wilde met andere bewoners ( clienten ) gezamenlijk een nieuwe blik werpen op de omgeving. De vraag die ik stelde was : "waar zou je willen zitten?" Die gaf vervolgens (onder andere ) aanleiding om te gaan wandelen, en zodoende daadwerkelijk op zoek te gaan naar nieuwe gezichtspunten en mogelijke zitplekken.
Ondertussen drong tot mij door hoe beladen het gevleugeld woord " Ik zit in Den Dolder " hier was.
De wandelingen en de wens om sporen na te laten leidde het ertoe dat we banken maakten, met daarop een messingbordje met de tekst : Ik zit in Den Dolder. De banken herinneren degenen die meegewandeld hebben aan de wandelingen. Ze nodigen mensen, die dat niet weten, uit om de blik even te laten rusten op het uitzicht.
Ook foto's roepen herinneringen op. De foto's die ik hier maakte herinneren mij aan mijn verblijf hier, de wandelaars en bankenmakers aan onze belevenissen.
Aan buitenstaanders gunnen de foto's een blik op een winter in Den Dolder en het bankenproject.
De wens om van de foto's een boekje te maken ontstond al tijdens mijn verbijf, en werd na mijn vertrek steeds sterker."
September 2006 was het zo ver: "Ik zit in Den Dolder" werd in Het Vijfde Seizoen gepresenteerd.
Ienke Kastelein:
"Hier, in Den Dolder was ik tijdelijk bewoner van een paviljoen, net als vele anderen. Ik zag bomen, heide, banken en stoelen, de laatse als tekens van mensen.
Ik voelde mij een buitenstaander, die naar binnen wilde kijken.
Omdat ik mij in die positie ongemakkelijk voelde zocht allengs naar
een andere : ik wilde met andere bewoners ( clienten ) gezamenlijk een nieuwe blik werpen op de omgeving. De vraag die ik stelde was : "waar zou je willen zitten?" Die gaf vervolgens (onder andere ) aanleiding om te gaan wandelen, en zodoende daadwerkelijk op zoek te gaan naar nieuwe gezichtspunten en mogelijke zitplekken.
Ondertussen drong tot mij door hoe beladen het gevleugeld woord " Ik zit in Den Dolder " hier was.
De wandelingen en de wens om sporen na te laten leidde het ertoe dat we banken maakten, met daarop een messingbordje met de tekst : Ik zit in Den Dolder. De banken herinneren degenen die meegewandeld hebben aan de wandelingen. Ze nodigen mensen, die dat niet weten, uit om de blik even te laten rusten op het uitzicht.
Ook foto's roepen herinneringen op. De foto's die ik hier maakte herinneren mij aan mijn verblijf hier, de wandelaars en bankenmakers aan onze belevenissen.
Aan buitenstaanders gunnen de foto's een blik op een winter in Den Dolder en het bankenproject.
De wens om van de foto's een boekje te maken ontstond al tijdens mijn verbijf, en werd na mijn vertrek steeds sterker."
September 2006 was het zo ver: "Ik zit in Den Dolder" werd in Het Vijfde Seizoen gepresenteerd.