|
|
In de lente van 2005 verhuisde ik in mijn eentje naar Het Vijfde Seizoen
met de opzet drie verschillende projecten te realiseren:
>> CLlNICVlLLE - een workshop voor een groep geselecteerde jonge kunstenaars, die bijzondere belangen hadden bij het werken samen met psychiatrische patiënten
>> ME AND I - een 'pinhole' camera project in samenwerking met vrouwelijke schizofrene patiëntes
>> DROWNING IN NIGHTMARES - een scenario voor een stop-motion animatiefilm over het thema zelfmoord.
Wegens de hoeveelheid en gevoeligheid van mijn plannen mocht ik een maand langer dan normaal blijven in Den Dolder.
De wereld van een Institutie is altijd 'even wennen' voor een kunstenaar. Net als anderen is hij ook vol vooroordelen totdat hij zelf als een 'nieuwe gekke bewoner' wordt beschouwd. Pas daarna kan hij genieten van het wonderlijke atelier en de woonruimte die Het Vijfde Seizoen biedt, het bijzondere interieur en de meubels, en de natuur eromheen.
Het belangrijkste doel van de kunstenaar blijft natuurlijk het contact met de psychiatrische wereld. Tijdens de ontmoetingen met de bewoners en medewerkers wordt zijn communicatievermogen getest - zelf wekt hij namelijk ook vooroordelen. Na circa een maand ontstaat er een unieke samenwerking tussen de kunstenaar en de bewoner, iets dat niet herhaalbaar is en wat nergens anders dan in een psychiatrisch kliniek voor kan komen. Je kunt hier spreken van een performance in wording, wat ongeacht het medium dat de kunstenaar gebruikt altijd aanwezig is.
Mijn drastisch aanpak om met Clinicville te beginnen leverde de juiste versnelde impact op. Ik wou mijzelf en de door mij uitgenodigde kunstenaars dankzij deze weeklange workshop op de Willem Arntsz Hoeve introduceren. De kunstenaars zochten snel een persoonlijke aanpak en werkten soms in nieuwe samenwerkingsverbanden. De plek en de workshop hebben een tijdloze impact op hun werk gehad.
Dankzij Clinicville heb ik mijn modellen voor het volgende project gevonden. Uit vele koffieblikken maakte ik ouderwetse camera's waarmee ik twee vrouwen ging fotograferen. De 'pinhole'-techniek bleek echter minder geschikt om met psychiatrische patiënten te werken, vanwege de lange belichtingtijden. De relatie met de vrouwelijke patiënten ontwikkelde zich echter dermate dat ik hen zelf kon spelen, me kon kleden en opmaken zoals zij het deden en als hen kon poseren. De foto's zijn het resultaat van een proces, van vele fotografische experimenten en, allerbelangrijkst, van vertrouwen en vriendschap die zich ontwikkelde in Het Vijfde Seizoen.
Ondertussen kreeg ik de mogelijkheid om voor het VPRO jeugdkunstprogramma 'Schepper-de-schep' een performance voor de camera uit te voeren, waarin ik was verkleed als verschillende bewoners en medewerkers van Altrecht. Dit is uitgezonden in januari 2006.
Er bleef weinig tijd over voor mijn filmscenario, maar alle indrukken, en de gesprekken en adviezen van de medewerkers bleken ook zeer behulpzaam na het verblijf op de Willem Arntsz Hoeve. Het scenario is af en ook de film zal ik gaan realiseren.
Om alle plannen naar mijn wens te mogen realiseren zou ik liefst zes maanden in Het Vijfde Seizoen hebben gezeten. De vier maanden heb ik geprobeerd zo goed mogelijk te gebruiken om geëngageerd werk te maken en anderen daarmee te inspireren. Ik beschouw het als een zeer indrukwekkende periode in de ontwikkeling van mijn kunstenaarspraktijk, zeer invloedrijk voor mij en alle mensen die erbij betrokken waren in Den Dolder, zowel intern als extern (zie ook boekje CLlNICVlLLE).
>> CLlNICVlLLE - een workshop voor een groep geselecteerde jonge kunstenaars, die bijzondere belangen hadden bij het werken samen met psychiatrische patiënten
>> ME AND I - een 'pinhole' camera project in samenwerking met vrouwelijke schizofrene patiëntes
>> DROWNING IN NIGHTMARES - een scenario voor een stop-motion animatiefilm over het thema zelfmoord.
Wegens de hoeveelheid en gevoeligheid van mijn plannen mocht ik een maand langer dan normaal blijven in Den Dolder.
De wereld van een Institutie is altijd 'even wennen' voor een kunstenaar. Net als anderen is hij ook vol vooroordelen totdat hij zelf als een 'nieuwe gekke bewoner' wordt beschouwd. Pas daarna kan hij genieten van het wonderlijke atelier en de woonruimte die Het Vijfde Seizoen biedt, het bijzondere interieur en de meubels, en de natuur eromheen.
Het belangrijkste doel van de kunstenaar blijft natuurlijk het contact met de psychiatrische wereld. Tijdens de ontmoetingen met de bewoners en medewerkers wordt zijn communicatievermogen getest - zelf wekt hij namelijk ook vooroordelen. Na circa een maand ontstaat er een unieke samenwerking tussen de kunstenaar en de bewoner, iets dat niet herhaalbaar is en wat nergens anders dan in een psychiatrisch kliniek voor kan komen. Je kunt hier spreken van een performance in wording, wat ongeacht het medium dat de kunstenaar gebruikt altijd aanwezig is.
Mijn drastisch aanpak om met Clinicville te beginnen leverde de juiste versnelde impact op. Ik wou mijzelf en de door mij uitgenodigde kunstenaars dankzij deze weeklange workshop op de Willem Arntsz Hoeve introduceren. De kunstenaars zochten snel een persoonlijke aanpak en werkten soms in nieuwe samenwerkingsverbanden. De plek en de workshop hebben een tijdloze impact op hun werk gehad.
Dankzij Clinicville heb ik mijn modellen voor het volgende project gevonden. Uit vele koffieblikken maakte ik ouderwetse camera's waarmee ik twee vrouwen ging fotograferen. De 'pinhole'-techniek bleek echter minder geschikt om met psychiatrische patiënten te werken, vanwege de lange belichtingtijden. De relatie met de vrouwelijke patiënten ontwikkelde zich echter dermate dat ik hen zelf kon spelen, me kon kleden en opmaken zoals zij het deden en als hen kon poseren. De foto's zijn het resultaat van een proces, van vele fotografische experimenten en, allerbelangrijkst, van vertrouwen en vriendschap die zich ontwikkelde in Het Vijfde Seizoen.
Ondertussen kreeg ik de mogelijkheid om voor het VPRO jeugdkunstprogramma 'Schepper-de-schep' een performance voor de camera uit te voeren, waarin ik was verkleed als verschillende bewoners en medewerkers van Altrecht. Dit is uitgezonden in januari 2006.
Er bleef weinig tijd over voor mijn filmscenario, maar alle indrukken, en de gesprekken en adviezen van de medewerkers bleken ook zeer behulpzaam na het verblijf op de Willem Arntsz Hoeve. Het scenario is af en ook de film zal ik gaan realiseren.
Om alle plannen naar mijn wens te mogen realiseren zou ik liefst zes maanden in Het Vijfde Seizoen hebben gezeten. De vier maanden heb ik geprobeerd zo goed mogelijk te gebruiken om geëngageerd werk te maken en anderen daarmee te inspireren. Ik beschouw het als een zeer indrukwekkende periode in de ontwikkeling van mijn kunstenaarspraktijk, zeer invloedrijk voor mij en alle mensen die erbij betrokken waren in Den Dolder, zowel intern als extern (zie ook boekje CLlNICVlLLE).