|
|
Beiden in het zelfde jaar afgestudeerd aan de Rietveld Akademie en eerder
dit jaar beiden deelgenomen aan een groepstentoonstelling in Artis. De
smaak van samen weer te pakken gekregen.
Daarom hadden we hier "opeens" twee kunstenaars in plaats van één.
Het samen heeft weer gewerkt.
"Niet voeren" heette de tentoonstelling in Artis. Over alle mogelijke vormen van interactie tussen dierentuin en buitenwereld. "Het dier leeft in een surreëel landschap dat is opgebouwd uit onze wensen en fantasieën. Artis gaat vanzelfsprekend over het dier, maar in zeker zin nog meer over de mens zelf.
Niet Voeren doet een onverwachte ingreep in een vertrouwde omgeving, en zet daarmee de blik van de bezoeker op scherp."
"Een goed gesprek" gaat ook over een binnenwereld en een buitenwereld. Waar we nu staan is de binnenwereld de Willem Arntsz Hoeve. Maar sta je in het dorp, dan is dat de binnenwereld. Hoe kijkt het dorp Den Dolder naar de Willem Arntsz Hoeve én omgekeerd. Kijken we nog wel? Spreken we elkaar nog wel? Hoe kom je tot een goed gesprek?
In de Groene Amsterdammer van 13 oktober j.l. staat een interview met Olivia. Het aardige is dat hierdoor de interviewer, Jente Posthuma, tot een ontmoeting met de binnenwereld Willem Arntsz Hoeve is gekomen.
"Ik denk aan de patiënten die ik op weg naar Het Vijfde Seizoen over het terrein zag lopen. In het bijzonder de twee jonge mannen op een bankje, die vriendelijk 'goedemiddag' zeiden toen ik passeerde, terwijl ik van plan was geweest ze zonder iets te zeggen voorbij te lopen.
Volgens mij zijn de mensen hier best sociaal."
En vervolgens brengt hij Olivia (en Evelien) tot de het woord "ontmoetingskunst".
Dat is een prachtig woord. Ontmoeten is een kunst. En kunstenaars geven daar een extra dimensie aan. Olivia en Evelien hebben dat in Het Vijfde Seizoen gedaan, met dingen van daar. Met dingen van de binnenwereld die kundig en kunstig en kunstzinnig helpen het contact met de buitenwereld te leggen.
Hier is gelachen. En vanuit hier gaan lessen sociale vaardigheid via t-shirts hun weg.
Daarom hadden we hier "opeens" twee kunstenaars in plaats van één.
Het samen heeft weer gewerkt.
"Niet voeren" heette de tentoonstelling in Artis. Over alle mogelijke vormen van interactie tussen dierentuin en buitenwereld. "Het dier leeft in een surreëel landschap dat is opgebouwd uit onze wensen en fantasieën. Artis gaat vanzelfsprekend over het dier, maar in zeker zin nog meer over de mens zelf.
Niet Voeren doet een onverwachte ingreep in een vertrouwde omgeving, en zet daarmee de blik van de bezoeker op scherp."
"Een goed gesprek" gaat ook over een binnenwereld en een buitenwereld. Waar we nu staan is de binnenwereld de Willem Arntsz Hoeve. Maar sta je in het dorp, dan is dat de binnenwereld. Hoe kijkt het dorp Den Dolder naar de Willem Arntsz Hoeve én omgekeerd. Kijken we nog wel? Spreken we elkaar nog wel? Hoe kom je tot een goed gesprek?
In de Groene Amsterdammer van 13 oktober j.l. staat een interview met Olivia. Het aardige is dat hierdoor de interviewer, Jente Posthuma, tot een ontmoeting met de binnenwereld Willem Arntsz Hoeve is gekomen.
"Ik denk aan de patiënten die ik op weg naar Het Vijfde Seizoen over het terrein zag lopen. In het bijzonder de twee jonge mannen op een bankje, die vriendelijk 'goedemiddag' zeiden toen ik passeerde, terwijl ik van plan was geweest ze zonder iets te zeggen voorbij te lopen.
Volgens mij zijn de mensen hier best sociaal."
En vervolgens brengt hij Olivia (en Evelien) tot de het woord "ontmoetingskunst".
Dat is een prachtig woord. Ontmoeten is een kunst. En kunstenaars geven daar een extra dimensie aan. Olivia en Evelien hebben dat in Het Vijfde Seizoen gedaan, met dingen van daar. Met dingen van de binnenwereld die kundig en kunstig en kunstzinnig helpen het contact met de buitenwereld te leggen.
Hier is gelachen. En vanuit hier gaan lessen sociale vaardigheid via t-shirts hun weg.