|
|
Het werd een onverwacht verblijf in het Vijfde Seizoen.
Door omstandigheden was het paviljoen 6 weken beschikbaar en Jeanine zocht een project in het kader van haar fotografie opleiding aan de Haagse kunstacademie. Contacten waren er al gelegd doordat Jeanine betrokken was geweest bij een project van het landelijk steunpunt Zelfbeschadiging. Daar was bekendheid met het werk van een van de andere bewoners van het Vijfde Seizoen Lisette Verkerk en haar project Heavenhell.
Van de ene dag op de andere dag kon Jeanine haar intrek nemen. Na aanvankelijk haar opleiding gestart te zijn in Utrecht, waarbij zij koos voor de richting documentaire fotografie maakte Jeanine de overstap naar Den Haag om meer mogelijkheden te krijgen voor verdieping.
In eerdere projecten had Jeanine er al blijk van gegeven met foto's verhalen te vullen, vertellen over, aandacht te willen vragen voor datgene wat, naast het overduidelijke, minder duidelijk, onvermoed of ongewenst is.
Fotoseries over het groen in kantoren en bedrijfsruimtes, over andere kanten van de liefde voor dieren, over automutilatie. Het is als in het donker kijken naar de sterren; je ziet scherper door ernaast te kijken.
De fotobeelden, zoals muziek, doen je beseffen dat taal vaak een overschat communicatiemiddel is. Er moet met taal aan zoveel voorwaarden worden voldaan voordat mensen contact kunnen ervaren. Zoveel kan met woorden verhuld, verheimelijkt worden of slechts hopeloos ontoereikend benaderd.
Uitgebreid de tijd om kennis te maken en vertrouwd te raken met de bewoners op het terrein van de Willem Arntsz hoeve was er niet. Om die reden beperkte Jeanine zich enerzijds tot met name de afdelingen Meijboom en Reijnvaan, anderzijds leidde deze geringe vertrouwdheid gekoppeld aan een beschroomde opstelling van beide (kunstenaar en bewoner) ertoe dat het gekozen object niet de bewoner zelf werd, maar diens leefomgeving.
Via de band, via de schaduw van de bewoner als het ware wordt het beeld opgeroepen. De kijker kan als een soort archeoloog op zoek gaan naar de oorsprong. Zoals de psychiater Kernberg gefascineerd was door de weerspiegeling van de binnenwereld van de patiënt in de werkelijkheid van het allerdaagse leven, zo nodigde de foto de kijker uit zich te verdiepen in het leven en de leefwereld van de bewoner. De leefwereld die niet fictief en geënsceneerd is.
De echo's van het directe leven galmen zo na en creëren spanning.
Martin Roeten,
geneesheer-directeur Altrecht
bestuurslid Het Vijfde Seizoen
Door omstandigheden was het paviljoen 6 weken beschikbaar en Jeanine zocht een project in het kader van haar fotografie opleiding aan de Haagse kunstacademie. Contacten waren er al gelegd doordat Jeanine betrokken was geweest bij een project van het landelijk steunpunt Zelfbeschadiging. Daar was bekendheid met het werk van een van de andere bewoners van het Vijfde Seizoen Lisette Verkerk en haar project Heavenhell.
Van de ene dag op de andere dag kon Jeanine haar intrek nemen. Na aanvankelijk haar opleiding gestart te zijn in Utrecht, waarbij zij koos voor de richting documentaire fotografie maakte Jeanine de overstap naar Den Haag om meer mogelijkheden te krijgen voor verdieping.
In eerdere projecten had Jeanine er al blijk van gegeven met foto's verhalen te vullen, vertellen over, aandacht te willen vragen voor datgene wat, naast het overduidelijke, minder duidelijk, onvermoed of ongewenst is.
Fotoseries over het groen in kantoren en bedrijfsruimtes, over andere kanten van de liefde voor dieren, over automutilatie. Het is als in het donker kijken naar de sterren; je ziet scherper door ernaast te kijken.
De fotobeelden, zoals muziek, doen je beseffen dat taal vaak een overschat communicatiemiddel is. Er moet met taal aan zoveel voorwaarden worden voldaan voordat mensen contact kunnen ervaren. Zoveel kan met woorden verhuld, verheimelijkt worden of slechts hopeloos ontoereikend benaderd.
Uitgebreid de tijd om kennis te maken en vertrouwd te raken met de bewoners op het terrein van de Willem Arntsz hoeve was er niet. Om die reden beperkte Jeanine zich enerzijds tot met name de afdelingen Meijboom en Reijnvaan, anderzijds leidde deze geringe vertrouwdheid gekoppeld aan een beschroomde opstelling van beide (kunstenaar en bewoner) ertoe dat het gekozen object niet de bewoner zelf werd, maar diens leefomgeving.
Via de band, via de schaduw van de bewoner als het ware wordt het beeld opgeroepen. De kijker kan als een soort archeoloog op zoek gaan naar de oorsprong. Zoals de psychiater Kernberg gefascineerd was door de weerspiegeling van de binnenwereld van de patiënt in de werkelijkheid van het allerdaagse leven, zo nodigde de foto de kijker uit zich te verdiepen in het leven en de leefwereld van de bewoner. De leefwereld die niet fictief en geënsceneerd is.
De echo's van het directe leven galmen zo na en creëren spanning.
Martin Roeten,
geneesheer-directeur Altrecht
bestuurslid Het Vijfde Seizoen