|
|
"Het gaat over anders zijn …..
Grappig: in de Willem Arntsz Hoeve kom alles onder druk te staan. Je valt terug op je eigen overlevingsstrategieën. In de zin van: binnen een dag kende ik alle afdelingen. Ik wilde alles zien en met iedereen contact hebben. Jezelf definiëren.
Ik kan het niet uitstaan om op het laatste moment een Kerkgemeenschap op het terrein te ontdekken die ik niet ken.
Ik heb zoveel wandelingen over het terrein gemaakt, dat mijn spekschoenen helemaal op zijn.
Ik heb behoefte aan harmonie in de wereld; understanding kweken, maar daar probeer ik ook van los te komen".
Jikke is niet gek geworden tijdens haar verblijf in het Vijfde Seizoen.
De grenzen waar ze bang voor was ze niet te kunnen stellen, gingen haar vanzelfsprekend af.
Jezelf zijn vond ze juist heel normaal in deze omgeving: "Je kunt niet zomaar opstappen, eigenlijk ben ik eindelijk mezelf hier. Hier kan ik zelfs veel meer mezelf zijn dan in de maatschappij getolereerd wordt, ook zonder dat je gecorrigeerd wordt. Op alle afdelingen heb ik geïnterviewd, geïnventariseerd hoe angst werkt. Het is een chaos, als die verschillende werelden over elkaar heen.
Ik wilde tekenen om mijn dwangmatige behoefte aan orde en regelmaat in de war te sturen."
Zo ontstonden prachtige tekeningen: met pen en witte inkt in zwart, van verklede mensen in een donker woud. Haar oorspronkelijke idee over het lege projectiedoek waarop ze haar angsten wilde "projecteren op dat witte vlak in het donkere bos", is zwart geworden met dunne witte penseelstreken. "Het enige wat echt eng is, ben ikzelf".
Met de tekeningen nodigde ze de bewoners uit maskers te maken, te komen eten en zich te verkleden. Het werd een avond om nooit te vergeten.
Een aantal jongeren vroeg ze te komen poseren en in die directe confrontatie maakte zij realistische, meer dan levensgrote schetsen van de jongeren in stoere houdingen.
Ze heeft naar hen geluisterd, over hun persoonlijk gevecht laten vertellen, maar ook zelf verteld over het gevecht dat je als kunstenaar levert. Zo ontstonden dan portretten meer dan 2½ meter hoog die hun gevecht laten zien. "Ik nam een mens met denkbeelden als uitgangspunt en het lijf, mijn liefde voor het lijf, hoe iemand zich daarin manifesteert, meer dan mansgroot. Ik wil vlak op de huid van de mensen zitten. Soms is dat heel ontroerend, je zit met je neus op dat wat ze beweegt, dat zie je letterlijk. Hoewel mijn tekeningen heel groot zijn, moet je er heel dicht op staan om de intimiteit te voelen".
Die stoere kwetsbaarheid van haar modellen heeft ze ook laten zien in een performance tijdens haar eindpresentatie. In vijf gevechtsrondes werd heftigheid poëzie en omgekeerd.
Er mag niet echt gevochten worden, maar dat hoeft ook niet, want overduidelijk speelt dit gevecht zich af buiten de realiteit van de instelling. Hier gaat het om de beleving van de jongeren. Jongeren, tijdelijk verblijvend in het bos, of zoals Jikke het beschrijft: een woud van reuzen, heel transparant, heel veel reuzen.
Suzanne Oxenaar
Voorzitter Bestuur Stichting Kunstenaarsverblijf "Het Vijfde Seizoen"
Grappig: in de Willem Arntsz Hoeve kom alles onder druk te staan. Je valt terug op je eigen overlevingsstrategieën. In de zin van: binnen een dag kende ik alle afdelingen. Ik wilde alles zien en met iedereen contact hebben. Jezelf definiëren.
Ik kan het niet uitstaan om op het laatste moment een Kerkgemeenschap op het terrein te ontdekken die ik niet ken.
Ik heb zoveel wandelingen over het terrein gemaakt, dat mijn spekschoenen helemaal op zijn.
Ik heb behoefte aan harmonie in de wereld; understanding kweken, maar daar probeer ik ook van los te komen".
Jikke is niet gek geworden tijdens haar verblijf in het Vijfde Seizoen.
De grenzen waar ze bang voor was ze niet te kunnen stellen, gingen haar vanzelfsprekend af.
Jezelf zijn vond ze juist heel normaal in deze omgeving: "Je kunt niet zomaar opstappen, eigenlijk ben ik eindelijk mezelf hier. Hier kan ik zelfs veel meer mezelf zijn dan in de maatschappij getolereerd wordt, ook zonder dat je gecorrigeerd wordt. Op alle afdelingen heb ik geïnterviewd, geïnventariseerd hoe angst werkt. Het is een chaos, als die verschillende werelden over elkaar heen.
Ik wilde tekenen om mijn dwangmatige behoefte aan orde en regelmaat in de war te sturen."
Zo ontstonden prachtige tekeningen: met pen en witte inkt in zwart, van verklede mensen in een donker woud. Haar oorspronkelijke idee over het lege projectiedoek waarop ze haar angsten wilde "projecteren op dat witte vlak in het donkere bos", is zwart geworden met dunne witte penseelstreken. "Het enige wat echt eng is, ben ikzelf".
Met de tekeningen nodigde ze de bewoners uit maskers te maken, te komen eten en zich te verkleden. Het werd een avond om nooit te vergeten.
Een aantal jongeren vroeg ze te komen poseren en in die directe confrontatie maakte zij realistische, meer dan levensgrote schetsen van de jongeren in stoere houdingen.
Ze heeft naar hen geluisterd, over hun persoonlijk gevecht laten vertellen, maar ook zelf verteld over het gevecht dat je als kunstenaar levert. Zo ontstonden dan portretten meer dan 2½ meter hoog die hun gevecht laten zien. "Ik nam een mens met denkbeelden als uitgangspunt en het lijf, mijn liefde voor het lijf, hoe iemand zich daarin manifesteert, meer dan mansgroot. Ik wil vlak op de huid van de mensen zitten. Soms is dat heel ontroerend, je zit met je neus op dat wat ze beweegt, dat zie je letterlijk. Hoewel mijn tekeningen heel groot zijn, moet je er heel dicht op staan om de intimiteit te voelen".
Die stoere kwetsbaarheid van haar modellen heeft ze ook laten zien in een performance tijdens haar eindpresentatie. In vijf gevechtsrondes werd heftigheid poëzie en omgekeerd.
Er mag niet echt gevochten worden, maar dat hoeft ook niet, want overduidelijk speelt dit gevecht zich af buiten de realiteit van de instelling. Hier gaat het om de beleving van de jongeren. Jongeren, tijdelijk verblijvend in het bos, of zoals Jikke het beschrijft: een woud van reuzen, heel transparant, heel veel reuzen.
Suzanne Oxenaar
Voorzitter Bestuur Stichting Kunstenaarsverblijf "Het Vijfde Seizoen"
Een woud van reuzen