|
|
ROOD
KAP
JE
?
Begin april 2009 was het mijn beurt om in het kunstenaarsverblijf te komen wonen en werken. Het werd volop lente, de bossen kleedden zich in een betoverend groene jas en de bewoners zaten steeds vaker op bankjes in de zon.
Het gebouw van Het Vijfde Seizoen bevindt zich op de scheidingslijn tussen de laatste gebouwen van het terrein en het bos. Als je de weg naar rechts volgt kom je bij de psychiatrie, als je links afslaat loop je direct het bos in. Terug kijkend vraag ik me af of ik de confrontatie met de psychiatrie wel echt aan wilde, want ik koos er steeds voor de linker kant op te lopen en het bos in te duiken, iedere keer een stukje dieper...
Tijdens mijn eenzame wandelingen in het prachtige sprookjesbos moest ik aan Roodkapje denken. Was ik soms bang een onbekende man onverwachts tegen te komen?
Ik vind het verhaal een goede metafoor voor zowel het leven binnen als buiten de psychiatrie. Mensen zijn kwetsbaar en er overkomen ons veel onverwachte dingen, bijvoorbeeld het verlies van onschuld en dat we van het pad afraken. Of 'het goede' wint blijft een eeuwige vraag, en ook of iemand zomaar weer terug naar de samenleving kan gaan nadat die in de buik van de wolf is geweest.
Ik ben met name met een van de bewoonsters een creatieve zoektocht naar Roodkapje begonnen. We hebben het sprookje niet al te letterlijk benaderd en zijn heel associatief gaan werken. De intieme interactie werd bovendien een kruisbestuiving want ik, van huis uit danseres, begon met tekenen en schilderen. En zij, de kunstenares van de Hoeve, was in mijn ogen een natuurlijke danseres en actrice, dus nam ik enthousiast de videocamera om haar te filmen.
Roodkapje uit het sprookje is van nature een volgzaam meisje, maar wij maakten er een tegendraadse meid van die van echte verleiding houdt, de wolf tot huisdier heeft gemaakt en gelukkig in de bossen leeft. Met de tijd ontstond een legioen van Roodkapjes, ieder rijdend op een wolf en op weg naar het bos waar ze zich door geen boswachter terug laten houden.
Tijdens het filmen doken er naast Roodkapjes ook andere personages op die als een soort tegenhanger of aanvulling van het sprookje een plek veroverden in het geheel. Het spanningsveld tussen onschuld en schuld, reinheid en perversie was rijk aan inspiratie.
Ik voelde dat ik tijdens mijn verblijf volop de mogelijk heb gehad om mij op kunstgebied te ontwikkelen. Maar tegen het einde bleef de vraag of ik dan helemaal niets met dans ging doen. Ik ben het niet aangegaan om een choreografie voor bewoners te maken, wel heb ik met de video opnames naar bewogen momenten gezocht en ben meegegaan met wat natuurlijk ontstond.
Voor mijn eigen dansante bijdrage heb ik contact moeten maken met het donkerste gedeelte van mijn ziel en met 'het weten' om de afgrond naar de waanzin. Dat heb ik uitgesteld tot anderhalve week voor mijn vertrek. Toen heb ik het witte separeer hemdje aangedaan en ben met een cameraman in het bos en in de isoleer gaan filmen. Hieruit is een dansfilm ontstaan als reflectie op mijn tijd hier op de Hoeve. De sfeer van de film heeft iets beklemmends hoewel mijn contact met de bewoners eigenlijk van een lichte en vaak vrolijke sfeer gekenmerkt was. Wellicht heb ik uit verhalen geput en mijn eigen fantasie erop los gelaten. Sommige bewoners hebben mij ontroerd, ik heb vriendschappen gesloten en ik ga zeker nog vaak terugdenken aan mijn tijd in Het Vijfde Seizoen.
KAP
JE
?
Begin april 2009 was het mijn beurt om in het kunstenaarsverblijf te komen wonen en werken. Het werd volop lente, de bossen kleedden zich in een betoverend groene jas en de bewoners zaten steeds vaker op bankjes in de zon.
Het gebouw van Het Vijfde Seizoen bevindt zich op de scheidingslijn tussen de laatste gebouwen van het terrein en het bos. Als je de weg naar rechts volgt kom je bij de psychiatrie, als je links afslaat loop je direct het bos in. Terug kijkend vraag ik me af of ik de confrontatie met de psychiatrie wel echt aan wilde, want ik koos er steeds voor de linker kant op te lopen en het bos in te duiken, iedere keer een stukje dieper...
Tijdens mijn eenzame wandelingen in het prachtige sprookjesbos moest ik aan Roodkapje denken. Was ik soms bang een onbekende man onverwachts tegen te komen?
Ik vind het verhaal een goede metafoor voor zowel het leven binnen als buiten de psychiatrie. Mensen zijn kwetsbaar en er overkomen ons veel onverwachte dingen, bijvoorbeeld het verlies van onschuld en dat we van het pad afraken. Of 'het goede' wint blijft een eeuwige vraag, en ook of iemand zomaar weer terug naar de samenleving kan gaan nadat die in de buik van de wolf is geweest.
Ik ben met name met een van de bewoonsters een creatieve zoektocht naar Roodkapje begonnen. We hebben het sprookje niet al te letterlijk benaderd en zijn heel associatief gaan werken. De intieme interactie werd bovendien een kruisbestuiving want ik, van huis uit danseres, begon met tekenen en schilderen. En zij, de kunstenares van de Hoeve, was in mijn ogen een natuurlijke danseres en actrice, dus nam ik enthousiast de videocamera om haar te filmen.
Roodkapje uit het sprookje is van nature een volgzaam meisje, maar wij maakten er een tegendraadse meid van die van echte verleiding houdt, de wolf tot huisdier heeft gemaakt en gelukkig in de bossen leeft. Met de tijd ontstond een legioen van Roodkapjes, ieder rijdend op een wolf en op weg naar het bos waar ze zich door geen boswachter terug laten houden.
Tijdens het filmen doken er naast Roodkapjes ook andere personages op die als een soort tegenhanger of aanvulling van het sprookje een plek veroverden in het geheel. Het spanningsveld tussen onschuld en schuld, reinheid en perversie was rijk aan inspiratie.
Ik voelde dat ik tijdens mijn verblijf volop de mogelijk heb gehad om mij op kunstgebied te ontwikkelen. Maar tegen het einde bleef de vraag of ik dan helemaal niets met dans ging doen. Ik ben het niet aangegaan om een choreografie voor bewoners te maken, wel heb ik met de video opnames naar bewogen momenten gezocht en ben meegegaan met wat natuurlijk ontstond.
Voor mijn eigen dansante bijdrage heb ik contact moeten maken met het donkerste gedeelte van mijn ziel en met 'het weten' om de afgrond naar de waanzin. Dat heb ik uitgesteld tot anderhalve week voor mijn vertrek. Toen heb ik het witte separeer hemdje aangedaan en ben met een cameraman in het bos en in de isoleer gaan filmen. Hieruit is een dansfilm ontstaan als reflectie op mijn tijd hier op de Hoeve. De sfeer van de film heeft iets beklemmends hoewel mijn contact met de bewoners eigenlijk van een lichte en vaak vrolijke sfeer gekenmerkt was. Wellicht heb ik uit verhalen geput en mijn eigen fantasie erop los gelaten. Sommige bewoners hebben mij ontroerd, ik heb vriendschappen gesloten en ik ga zeker nog vaak terugdenken aan mijn tijd in Het Vijfde Seizoen.